Öncelikle Denemeler'e başlarken karşılaştığım ilk şey Michel de Montaigne hakkındaki iyi sözlerdi. İnsanın şüpheci tavrı nedeniyle de ''fazlasıyla'' övüldüğünü hissettiğim şahsa karşı bir önyargı oluşturdum.
Montaigne ise eserine başlar başlamaz kendisini öyle berrak, açık seçik şekilde tasvir ediyor ve anlatıyor ki güzel bir dostluğa ilk adımınızı attığınızı ziyadesiyle hissediyorsunuz. Bilgiçlik taslamadan tamamen kendi fikirlerini belki yakın çevresine faydalı olacağını düşünerek kaleme alıyor. Bu süreçte de izlediği yol pek doğaldır ki en büyük üstatlar olan Sokrates ve onun gibi nice kişilerden farklı birisi değil.
İlerledikçe insanı hayrete düşüren Montaigne şimdi sahip olduğumuz iyi, doğru değerlerini 400 yıl öncesinde okuduğu kitaplardan ve sahip olduğu akıl süzgecini kullanarak başarmış olması içimizde saygıdan başka ne tür bir duygu uyandırabilir ki?
Eserin sonlarına yaklaşırken pençesine düştüğüm hüzün her ne kadar onun fikirlerine aykırı olsa da elinden kurtulamadığım yegane şey idi. Çok yakın bir dostla geçirilen son zamanlar, aklımdan çıkaramadığım bu düşünce...
Tanıştığıma memnun oldum Michael de Montaigne, sen vaktimi değerli kılan o çok az insanlardan birisin. Hoşça kal dostum, öğretmenim.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.