Lüzumsuz adam, tamamı İstanbul çevresinde geçen 14 tane hikayecikten oluşan bir Sait Faik kitabı. Hikayelerin hepsi içten, samimi ve toplum tarafından lüzumsuz olarak tanımlanan başka başka insanların hikayeleri. Bir solukta okuyup bitirebileceğiniz Türk Edebiyatı öykülerinin en önemlilerinden biri. Sait Faik hikayeleri öyle sıcak öyle içten ki karsı karsıya sohbet ediyormuş hissi uyandırıyor.
Günümüzde malesef rastlayamadığımız yok olan o samimi mahalle kültürünü hikayelerinde bize akıcı, duru bir dille aktarıyor okudukça kendinizi o kültürün içinde yaşıyor gibi hissedeceksiniz, ben her okuyuşumda hissediyorum zaman zaman imreniyorum Benim bu 14 hikayeden en sevdiklerim Papaz Efendi ve Kameriyeli Mezar oldu.
Sait Faik Abasıyanık ile tanışma kitabım oldu bu kitap. İlk defa okuduğum bu yazarın dilini ne yalan söyleyeyim Sabahattin Alinin diline biraz benzettim.
Bu iki yazarın aynı dönemde eser vermeleri ve ikisinin de toplumsal yalnızlık konularını ele almalarının bu benzerliğe sebep olduğunu düşünüyorum.
Son olarak kitabı alırken farkında değildim ama okumaya başlarken daha ilk sayfasında öğrendim ki yazar ölmeden önce tüm mal varlığını ve kitaplarının telif haklarını Darüşşafaka cemiyetine bağışlamış. Bu cemiyet de bu naif hareket karşısında yazarın evini müze olarak korumaya almış ve her yıl ölüm yıldönümü olan 11 Mayıs’ta o yıl yazılmış en iyi öyküye Sait Faik Hikaye Armağanı vermeye başlamış.
Yazar kitabın adını da alan Lüzumsuz Adam hikayesinde kendisini anlattığını söyler. Kendisine Lüzumsuz Adam diyen bu insanın bu Lüzumsuz hareketi insanın içini nasıl da ısıtıyor nasıl da hepimize umut veriyor öyle değil mi? Keşke hepimiz böyle lüzumsuz olsak:)
Gitmeli, uzaklaşmalı, hiçbir şehirde durmamalı.
Niye insanlar birbiriyle bu kadar uğraşırlar?
Bütün umut yarın sabahta...
Herkese kitaplı günler dilerim..
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.