Dünyayı diğerlerinden farklı algılamanın dahileri yalnızlığa sürüklediği bilinir. Hiç kimsenin onları anlamaması genelde sosyal kaygı ve endişelere neden olur. Neticede "anlaşılamamak" dahilerin ortak özelliğidir. Melody Brooks bu dahilerden yalnızca biri. 11 yaşında ve fotografik bir hafızası var. Beyni durmadan gördüğü ve duyduğu her şeyi kaydeder. Ayrıca bir sinesteziktir. Sinestezi, bir duyunun uyarımının başka bir duyuyu otomatik tetiklemesidir. Melody, duyduğu tüm şarkıları renkler olarak görebilir. Turuncular, morlar, sarılar, maviler, bazen ise karanlık... Sadece karanlık... Tüm bunlar normal olanlar (!) tarafından anlaşılmak için yeterince sorun yaratmıyormuş gibi Melody, fiziksel bir engele de sahiptir. Yürüyemez, konuşamaz, yazamaz. Yemek ve tuvalate gitmek gibi insanî ihtiyaçlarını bile kendisi giderecek durumda değildir. Anlatacak çok şeyi, zihninde birikmiş binlerce kelimesi vardır ancak ne o bunları anlatabilir ne de birileri onu anlayabilir. Tüm bu zorluklar karşısında Melody vazgeçmez, kendi kabuğuna çekilip kaçıp saklanmaktansa mücadele etmeyi tercih eder. İşte bu kitap, Melody'nin zihninden kaçıp kurtulan binlerce kelimenin bir araya gelmesi... Melody'nin zihnindeki ses...
İsminden mütevellit başta kitabın sinestezi konusuna ağırlık vereceğini düşünmüştüm. Ancak kitap daha çok Melody'nin fiziksel engeline ve yaşadığı zorluklara odaklanıyor. Onun hikayesine zihnindeki ses sayesinde biz de ortak oluyoruz. Bu açıdan ben orijinal ismi olan "Out of My Mind" ismini daha anlamlı buldum.
Kitap mesaj yüklü ve ilham verici. Süslü sözcük öbekleri yerine basit kelimeler ve cümleler ile tam da bir çocuk kitabı. Empati duygusunu tetikliyor. Satırlar arasında kimi zaman Melody olup çaresizliği hissediyor, pes etmeye kalkıyorsunuz. Ama Melody asla pes etmiyor. En büyük destekçisi annesi, babası ve Bayan V. Melody kendine inanmıyorken bile çevresindeki bu insanların ona inanması ve onu anlayabilmek için gösterdikleri çaba takdire şayan ve örnek alınası.
Kitabı etkileyici kılan ise bence beklenmedik sonu. Hüzünlü ve çarpıcı... Çünkü gerçekçi. Hayat her zaman filmlerdeki gibi mutlu son değil ne yazık ki. Hayatta gerçekten Melody gibi çocuklar için acı ve dışlanma var. İlk ve ortaokul öğrencilerine bu tür kitapların okutulması gerek. Böylece Melody gibi çocuklar toplumda kendine yer bulabilir, farklılıklarıyla yaşayabilir. Sonuçta kimse bu dünyada tek başına ve yapayalnız kalmamalıdır.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.