Değersiz Bir Hayat
değersiz bir hayat, uzun zamandır okuduğum en ağır şeydi. yalnız fiziken değil, içinde bağırdıklarıyla taşıyordu bu ağırlığı. kitabı ağlatmakta bir usta olduğunu duyup aldım, daha önce hiçbir kitapta ağlamadım ve bunda ağlamak istiyordum cidden ve kitabın ortalarında bu hissi yaşadım gerçekten. beklentiniz ağlamak ve boğucu bir dramın içine girmek değilse bu kitap sizi dramasıyla biraz sıkabilir, objektif olarak bunu söylemek isterim.
konusu en sığ haliyle üniversiteli dört arkadaşın onların ellili yaşlarının sonuna kadar olan süreçlerini kapsıyor. içlerinden jude karakteri, travmalarıyla ön planda oluyor tabii ki. kitap içinde cinsel istismar, şiddet, taciz, kendine zarar verme ve fiziksel problemler gibi bir sürü konunun ağırlığını taşıyor kitap. ağırlıktan kastım buydu. çok travmatik geçmişlerin yanında karakterlerin iş hayatı - jb ile sanat, willem ile tiyatro, malcolm ile mimarlık, jude ile hukuk- ve karakterlerin kendi içindeki duygusal bağları ilerletiyor kitabı.
willem ve jude ikilisine olan sevgimi nasıl anlatsam bilmiyorum. right person with the right place sözünün birebir örnekleriydi bu ikili. en azından jude için, willem ona öyle iyi geldi ki… birbirlerine olan dostluktan büyüyen aşkı somut şekilde elimde tutabilirim şimdi. o kadar gerçekti. jude karakteri beni bir ipin üzerinde yürüdüğümü hissettirdi, sürekli düşeyazdım, düşmek istedim ama hiç düşemedim ve hiç de ileri gidemedim sanki. acıları öyle derindi ki en sevdiği bile düzeltemedi belki ama onları görünmez kıldı. oysa harold, andy, willem gibi insanlar onun hayatına çocukken girseydi görüp görebileceğimiz en mutlu oğlan da olabilirdi. çünkü ne kadar büyürse büyüsün o hep luke birader’in gölgesiyle yaşadı zihninde, çok ağırdı bu.
bunda da yazarın yazım tekniğinin payı büyük. bölümlerin arasına yıllar, on yıllar sıkıştırması ve buna rağmen kopuk hissettirmemesi; büyük resmi yapmak için tamamen kitap içindeki minicik detayları kullanması deli güzeldi. yine de dramın bu kadar ağırca, sancılı şekilde aktarılması kimi zaman beni boğdu çünkü öncesinde acının daha az kelimeyle aktarıldığı eserleri tercih ettim, bunlardan daha çok keyif aldım ama bu kitaptaki dehşet dram üyesi beni rahatsız etmedi çünkü hiçbir karaktere acımam için yazılmamıştı. yalnızca olay buydu ve jude böyle düşünüyordu. bunu bir samanyolu dizisine çevirme potansiyeli de vardı çünkü.
son olarak, kitapta ilmek ilmek işlenen her duyguyu çok içten hissettim, ezildim, büzüldüm ve onlara aynı şekilde bağlandım. malcolm karakterini hep çok sevdim, jb’nin bağımlılık ve arkadaşlarıyla yaşadığı problemler, willem’in, ve jude’un ilişkisi, bağı ve ikisinin karakterleri; kitapta nadir iyilerden andy, harold ve julia’yı 30 yıllık süreçlerinde tanıdım resmen bu benim için çok değerli. üzüntüden çatladığım anlarda bile onlarla empati kurdum, en hak vermeyeceğim karaktere bile hak verdim. iyi ki okumuşum ve bir çocuğun büyüyüşünün ve düzelmenin o kadar da kolay olmadığını öğrenmişim.
··
8,8bin Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.