Başkaları Kadar Kendimi De...
.
[St.John ve Jane]
“ ......... İnsanları daha iyi hale getirebilmek için harcanmış bir hayat hoş olmaz mıydı?”
“Evet,” dedim. “Ama ben sürekli yapamazdım bu işi. Başkaları kadar kendimi de eğitmek isterim ben.”
.
··
46 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
(Spoiler)
St. John bir Hristiyan misyoneri... Genç yaşta olmasına rağmen kendini misyonerlik faaliyetlerine adamış ve bu adanmışlıkla Janet’le evlenip Hindistan’a gitmek ve orada misyonerlik faaliyetlerinde bulunmak istiyor. Janet’e olan evliliğine de neredeyse tamamen görev duygusuyla yaklaşıyor ve Janet de gördüğü üstün insanî niteliklere açgözlülükle vurulmuş durumda çünkü onu bu haliyle “tam bir misyoner eşi” olarak görüyor.
Görünen o ki St. John, toplumu eğiteyim derken kendini eğitememiş ve ihtiyaç duyduğu nitelikleri de evlilik yolu ile kazanmaya çalışıyor. Ne fena! Jane’e neler çektirdi bu yüzden ve bu yüzden Jane nerelere savruldu.
Demem o ki toplumu eğitmekle görevli kişiler kendilerini eğitmeyi de asla atlamamalıdırlar. Sanırım Goethe diyordu: “Öğrencilerine öğrettiği şeylerin ötesinde bir şey bilmeyen öğretmenden daha korkunç bir şey olamaz.” Aynı şey anne babalık İÇİN de, doktorluk için de, siyasetçiler vs. için de geçerlidir. Ama bunu yaparken de asla asla asla işimizi ihmal etmemeliyiz. Kendimizi geliştirmek gibi bir başarının “işimizi ihmal etmek” gibi bir bedeli olmamalıdır. 🤔 Diye düşündüm.
.
Jane sürekli yapamamaktan bahsediyor kendisiyle ilgilenebilmek için. Ama bence bir yandan hizmet ederken bir yandan da kendimizle ilgilenmek daha bir mümkün ve daha sağlıklı. İnsan kendini bir hizmet alanına bağlayarak kendisiyle çok daha iyi ilgilenebilir. 🤔 Diye düşündüm!
Bağımsızlığımızı yitirmenin bir yoludur bu: Kendimizle ilgilenmemek! Kendimizi unutup başkaları için bir şeyler yapmakla avunmak.
Çünkü kendinle ilgilenmek güçtür ve başkaları ile ilgilenmek de bu güçlükten kaçış yollarından biridir. 🤔 Diye düşündüm!
“Çocuğu/çocukları için saçlarını süpürge etmek” deyimi geldi aklıma. Sonra da büyük ihtimal acısını çıkarır çocuklarından anne-babalar. Bir şekilde.
Kendinle ilgilenmeden hizmet etmenin resmî ya da gönüllü bir hizmet farketmez, kişiye ve hizmet ettiklerine bedeli ağırdır. Ama bence bu işin sorumlusu, hizmet edendir daha çok!
Ben de çocuklarımı tek büyüten bir ebeveynim! Umarım, ne kadar sürerse sürsün ebeveynliğim, ebeveynliğimi yaparken bu tür duygu ve hallerden korunurum. Bu yüzden çocuklarımdan ileride ekstra bir şey beklemeyi ya da onların kendini bana ekstradan borçlu ve sorumlu hissetmelerini istemem istemem istemem! Sonsuz kere maazallah! Bunun da bir yolu kendimi, kendimi boşvererek çocuklarıma adamamamdan ve kendimle yeteri kadar ilgilenmemden geçiyor.