Bir Ahmet Ümit klasiği.. Bir cinayet, tarihi bir semt, cinayeti ve elbette katili araştırırken girilen ve şahit olunan yaşam öyküleri... Klasik dediğime bakmayın. Ben şikayetçi değilim bu durumdan. Her seferinde büyük bir heyecanla okuyorum, büyük bir heyecanla giriyorum kitaba. Nedendir bilmiyorum, belki tarihi sevdiğimden, belki betimleme sevdiğimden, belki de öylesine Ahmet Ümit beni her seferinde büyülüyor. Üstelik ben bu kitabı okumadan katilin kim olduğunu biliyordum. Ona rağmen okudum. Ona rağmen bayıldım yine.
Beyoğlu Tarlabaşı' nda işlenen cinayet araştırılırken fakir semtlerde ne gibi insanlar yaşıyor onu görüyoruz. Küçük yaşta terk edilmiş çocukları, racon kesen mafyacıkları, yanlış yoldaki çocukları kurtarmak isteyen kadınları ve onun yanında da fahişelik yapan kadınları. Sokağın bir ucunda kendini satan kadınları, diğer bir ucunda o kadınların terk ettiği çocuklara sahip çıkan kadınları izliyoruz. Yok yere giden canları gördükçe içimiz acıyor.
Fakat kitap her ne kadar güzel yazılmış olsa da sürekli gezi olaylarından bahsediyor ve desteklediğini açık şekilde ifade ediyor. Kitap bunu anlatmak için yazılmış gibi. Her sayfada devleti eleştiriyor ve bunun için hoş olmayan durumları masum şeylermiş gibi ifade ediyor. Bir zamanlar dağa çıkıp terörist olmuş bir öğretmen var ve o öğretmeni dağda barışı öğrendi diye anlatıyor. Bir teröristle barış kelimesini nasıl bir arada kullanabilirim, ben şahsen bilmiyorum. O yüzden biraz üzüldüm. Çünkü Ümit benim çok sevdiğim bir yazardır. Bu gibi düşünceleri olması beni biraz kötü etkiledi.
Ümit, kitaba kendini de yerleştirmiş, bir yazar olarak. Bizim başkomiser pek haz etmiyor bu yazardan. Yazarsa bir yerlerde hep karşısına çıkıyor Nevzat'ın. En sonundaysa sürpriz bir şey oluyor. Eh orasını da siz okuyun:)
·
314 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.