Bu tam olarak bir kitap incelemesi olmayacak, belki içimden gelen bir yazma arzusuyla başlıyorum bu yazıya...
Rüzgarın Adı'yla ilk tanışmam bir alıntı vasıtasıyla oldu, yağmurlar yağıyor ve onu kimse duymuyor... Belki de kafamda binlerce kez tekrarlanan bir cümle. Kitabın adından öyle çok bahsetmiş olmalıyım ki bir arkadaşım hediye alıp vermişti bana kitabı. Tabi o zamanlar sınav stresi, tıbbın yoğunluğu derken kitapları dilimden düşürmez fakat pek de vakit ayıramazdım. Kitap da gökten elime düşünce sonunda dayanamadım. 4.sınıfın kadın doğum sınıfı.. Ders araları.. Sınıfın gürültüsü içinde kitaba dalıp gidişim, o boğucu duvarlar içinde zihnimde yeni bir maceraya başlama hevesi ve mutluluğu, kitaba sarılmak, kitabı öpmek isteği, Kvothe'nin maceraları.. Bilge Adamın Korkusuna geldiğimde aradan 3 ay geçmiş.. bu sefer dahiliye sınıfı.. Pencerenin önünde kulaklıkları takmışım sınıfa arkası dönük bir sandalyede bir taraftan opeth çalıyor bir taraftan kvothe... Arkadaşlarımla olan sohbetlerim, sandalye tepelerinde hayat sorgulamaları, içimde olan savaşlar, dış dünyayla olan savaşlarım.. Rüzgarın Adı ve Bilge Adamın Korkusunu okuduğum dönem içimde en köklü değişimlerin olduğu dönemdi. Yalanlarla, arkadaşlarımın ihanetleriyle, iki yüzlülüklerle mücadele ederken, sınavlar bir taraftan ruhumu boğazlıyordu. Kendimi, güzelliğimi sorguluyordum, hayat nasıl yaşanır, doğrusu nedir, tutkuların mı peşinden koşmalı, başkasının sözleriyle mi dağılıp ufalmalıydı hevesler? Ya kendim olup yalnız kalacaktım ya da topluluğa uyacaktım. Daha önce sahnenin en önünde olma hissiyatım olmadı, arkalarda olmayı da meziyet görmedim, nerde mutluysam tam da orada olmalıydım, fakat tam o sıralarda öne çıkma isteği uyanmıştı ruhumda, bunda Kvothe'nin öne çıktığı anların etkisi vardı elbette. Bir tarafta
·
120 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.