Spoiler içerir.
Ölümüne sevmek konusuyla söze gireceğim, Werther öyle bir sevdaya düştü ki ona ulaşamadığı her an kahroluyordu.
Düşünceleri benimkilere benzer bir insandı, belki inançları yanlıştı ancak duyguları asla. Lotte'yle birlikte vals yapmalarından son kez duyduğu piyano seslerine kadar onu ölümüne sevdi.
Kitabı sindire sindire okumak isterken iki günde bitirmiş buldum kendimi. Alıntılar işaretledim ve bitirmeme rağmen yanımda taşımaya devam ettim. Kitapla insan arasındaki bağı şimdi daha iyi kavrıyorum.
Eski dönemlerde insanların gözlem yeteneği öylesine gelişmiş ki her okuduğumun altında derin bir anlam yatıyor bunu anlıyorum.
Werther'in acısını kalbimde hissettim. Kitabın sonlarında ellerimi bir titreme ele geçirdi. Bitsin istemedim. Albert ne kadar eşine saygı duyan zeki bir insan olsa da hayata düz bakan bir adamdı şahsımca. Werther ile aynı kefede olamazdı asla. Lotte ile birbirlerinin düşüncelerini anlıyorlardı bu daha kıymetliydi benim için.
Lotte ona umut verdi. Bu kadar acı veren şeyin yegâne sebebi buydu. O da boş değildi. Lâkin kısa bir alıntı ekleyeceğim "Adieu! Bu mutsuzluğun mezardan başka bir sonu olduğunu sanmıyorum." Demiştir mektupların birinde Werther.
Yazgısını kabullendiği vakit üç kişiden birinin fazlalık olduğunu biliyordu. Kendini feda etmekte çareyi buldu. Kendini yetersiz hissettiğinde çevresinde herkesi rahatsız ettiğini düşünüyordu. Neyse kitabı okuyanlar bilir sonunda Lotte'nin verdiği tabancaları öperek hayatına göz yumdu Werther, zayıf soluklar alıp acı çektiği yaklaşık 12 saati saymazsak.
Karmakarışık bir şekilde düşüncelerimi izah ettim, toplamakta zorlanıyordum. Kitaptan çok fazla etkilendim. Gece boyu düşünmeme sebep oldu. Okunulması gereken bir kitap..
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,1bin okunma
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.