dili cok yalin ve akici, ishiguro kitaplarinin akici olup kaliteli hissettirmesi konusunda cok basarili. konusunu gercekten cok ilginc buldum ve kitabin sonuna kadar okuyucunun meraki diri kaliyor.
oz farkindaliga yonelik dusuncelerle doluyken zihnim okumak epey hos cunku ishiguro gercekten kendinin ve hislerinin farkinda olmayan karakterler yaratmis. yaslarina bakarak ve hayatlarinda iradenin kime ait oldugu sorgusuyla bu gorus yumusatilabilir ama yine de bi tik boyle. sorgulamiyor degiller ama; hayattaki konumlarini, beklentilerini kimi zaman sorguluyorlar da. yine de buyume caglarinda konumlari zihinleri oturmamis, kendilerini kandirmaya yonelebiliyorlar. bence.
sonunda bogazima bi yumru oturdu, karakterlerle birlikte hislerini ben de hissettim.
kitapta pek cok sey o kadar insani ki. dunya hep adaletsiz, distopik eserlerde de su anda da. gecmiste de boyleydi ve gelecekte de boyle olacak gibi. insanoglunun bencilligi nelere kadir.