·126 syf.··Beğendi
···Okunma: 20 Ağustos 2021 23:43 Fareler ve insanlar
Kitaba ilk başladığım andan anladım hüzünlü bir okuma olacağını. İlk andan itibaren güzel bir dostluk hikayesi okuyacağım hissine kapıldım.
İki arkadaş sürekli beraberler ve George ne olursa olsun Lennie’ye bir kan bağları olmamasına rağmen sürekli sahip çıkıyor. Birbirinden tamamen zıt, farklı karakterlere sahip olan bu insanların nadir rastlanan çıkarsız dostlukları var. George, ufak tefek, zeki ve oldukça kurnazken; Lennie, yapılı, güçlü, saf ve zeka geriliği olan biri. Bu ikili küçük bir toprak satın alma hayalleri olan (böylelikle kendi arazilerinde toprağın geliriyle yaşayıp gitmek istiyorlar, hayallerini okurken bende o anların gerçekleşmesini istedim, o anların gerçekleştiğinde Lennie’nin mutluluğunu hayal ettim.) bu hayalleri gerçekleştirmek için bir çiftlikte işe başlıyorlar.
Lennie’nin kurduğu her cümlede kalbim sızladı.
Kitabı okurken birçok yerde saflığı, masumiyeti, acıyı hissettim ve kitabı çok sevdim.
Kitabın ilk sayfalarında anlatılan Lennie’nin başlarını belaya sokmaları yüzünden her işten ayrılmak zorunda kalsalarda, George ne kadar Lenniesiz daha rahat yaşayacağını düşünsede, ondan kurtulmak istediğini dile getirse de sonradan pişman olup onu her daim bir anne şefkatiyle sarıp sarmaladığını okuyoruz.
Kitabın son sayfalarına geldiğimde ise okumaktan çekindim, Lennie’nin “bir kabahat daha işledim” cümlesinden sonra duraksadım bundan sonra olacakları düşündüm.
〄 “Üzülme,” dedi. “Bazen mecbur kalır insan.”