Trafik Kazası*
Öncelikle, ‘Orhan Pamuk eleştirmek haddime mi?’ diye kendime çok sorduğumu bilmelisiniz. Ancak kafamdakileri de yazmazsam kesinlikle içimde kalacak. Öncelikle kitabın alıntılarına bakarak kitabı okuyacak olursanız -ben öyle yaptım- büyük bir hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Buradan sonra yazımın devamında spoiler mevcuttur. Sebebi ise şu ki kitap alıntılarıyla karakterin hissettirdiği kesinlikle uyuşmuyor. Yani olay şu evet inanılmaz iyi tespitler, dil ve aşk acısını anlatım şekli mevcut. Ama realist bir dönemime mi denk geldi bilmiyorum ama karakterin aşkını evirdim çevirdim yine de kafamda oturtamadım. Kitap boyunca acı çekmesini istedim. Ve belki de ilk kez karakterin yaşamının iyi bir sonla sonlanmamasını, mutsuz bitmesini istedim. Kemal’in psikolojimi bu denli rahatsız eden tarafının ne olduğunu bir türlü çözemedim. Çünkü normalde aşkın her haline hak verip benimseyebilen biriyken Kemal’in aşkına son ana kadar saygı duymayı beceremedim. Belki de yaşlandığımdan olaylar bana daha ciddi geliyordur emin değilim. Kitap incelemesi sık yapan ve yazan biri değilimdir. Ancak kitap boyu Kemal’le verdiğim kavgadan bahsetmemek beni yer bitirirdi. Caanım Orhan Kemal’in de sonlarda söylediği gibi gerçekten trafik kazası gibi bir aşk öyküsüydü. Ne Füsun’a hak verdim, ne Kemal’i affedebildim. Hatta sonlarda Orhan beyin Sibel’e tavrından bile hoşnutsuz oldum. Zira hikayenin darbe alanının, duyguları zalimce sömürülenin ve gerçek aşk acısı çekenin Sibel olduğunu düşünmekteyim. Daha en başta Zaimle olsa da Kemal bir gününü görse türü intikam planları yaptım kafamda. Orhan bey de benim gibi düşünmüş ki farklı bir son yazmamıştı. Ama nihayetin de golü yine de Sibel’e değil, ‘Mutlu bir ömür’ geçirdiğinin altını çizerek Kemal’e yazmıştır.
Uzun bir kavganın ve uzanmanın sonunda kitabı sonlandırdım. Okuması benim için çok rahatsız ediciydi. Fakat konfor alanımdan çıkmakta bir o kadar keyifliydi. -sabırla- Okumanızı tavsiye ederim
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.