_- Spoiler içerir -_
Stefan Zweig'in Brezilya'da sürgünde yazdığı ve 1942' de yayımlanan satranç kitabını okurken, yanınıza ayraç almanıza gerek yok.
Zira kuşkusuz bir solukta okuyup bitireceksiniz. Bu kısa okuyuşun üzerine ise sanki günlerdir elinizdeymiş gibi bir his duyacaksınız.
Yazarımız, bir çok kitabında olduğu gibi satranç kitabında da bizleri zihnimizin hiç bilinmedik odalarına sürgün ediyor. Bu zihin yolculuğunda, o da bize eşlik ederek bazen eğlendirirken bazen de acı çektiriyor.
Biraz içeriğe girecek olursak:
Kitapta genel olarak iki karakter ele alınıyor.
Biri:
Entelektüel, hümanist, aydın bir zihni olan ve güzel bir ruha sahip olan Dr.B adlı kişi.
Diğeri ise hiçbir estetik kaygısı olmayan, bencil, yobaz, yüksek idealler olmayan, bir şekilde satrançta kendini geliştirmiş olan czentovic.
Kitapta bu iki kişinin satranç öğrenme süreçleri iki farklı hikaye şeklinde okuyucuya anlatılıyor.
Stefan, Brezilya sürgünündeki çile dolu yaşamını, bize Dr.B aracılığıyla anlatıyor şu sözlerle :
"Bize hiçbir şey yapmadılar, ilk iş mutlak bir hiçliğin içine yerleştirildik, zira bilindiği üzere dünyada başka hiçbir şey, insan ruhuna hiçlik ka dar etkili bir baskı uygulayamaz. Her birimizi mutlak bir boşluğa, dış dünyadan tamamen yalıtılmış bir odaya hapsederek dilimizi çözecek baskıyı dayak ve soğukla dışarıdan değil, içeriden uygulayacaklardı..."
Genel olarak o dönemin yapımlarına baktığımız zaman, Nazilerin Avrupada yaptığı zulümleri konu alan film ve kitaplar,
Daha çok insanların bedenlerinin uğradığı soykrımları anlatırken, Stefan bize ruhların ve zihinlerin soykrımını en acı şekilde anlattı..
Ve bunu yaparken hücresinde bir oyun uğruna beynini ikiye bölen Dr.b nin aslında içimizdeki sürekli var olan ikinci kişiyle olan içsel çatışmasına da oldukça dikkat çekti.
"Hâlâ iyilikle gülümsiyebilen insanlar vardı."
Dedi.
Ama bu onu yaşamak için tatmin etmedi ve
Bu lanet yaşama daha fazla katlanamayarak
22 Şubat 1942' de intihar etti..
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.