Ayşe Kulin açık ara farkla en sevdiğim yazar. Neden çünkü onun kitaplarında güçlü kadınlar var, kendi kendine varolan insanlar var. Bir başkaldırış, hakkını korkmadan savunan biri var. Veda ile başlayan otobiyografik serisini okumadan önce onu kafamda çok başka yere koymuş, okuduğu okulları ailesini araştırmıştım ama kaç yaşında yazar oldu yazar olana kadar neler yaşadı hiç ilgilenmemiştim. İyi eğitimli, iyi bir çevreden biri olarak düşünüp hep yazar olmuş kitaplarında anlattığı zorlukları çekmiş olduğunu nedense hiç düşünmemiştim.
Neden böyle düşündüm bilmiyorum, oysa her hayat zor her hayat kendi içinde zorluklarla dolu. Otobiyografik serisini okudukça kendisine saygım daha da arttı, ne olursa olsun yılmayan kitaplarındaki gibi güçlü bir kadındı.
Kendisi her umutsuzluğa düştüğümde bana bir kitapla gelen umut veren bir yazar oldu, sadece yazarak sayfalarla bana umut güç veren biri oldu. Bu kitabında bir süre umutsuzluğa düştüğünü görünce bir an telaşlandım acaba kitap öylemi bitecekti? Acaba hala umutsuz mu? diye düşündüm. Ama yine de ışık var, filizlenen tohumlar, filizlenecek tohumlar var. Ayşe Kulin'in doğduğu gün yeşeren umut hala var.... Olmayada devam edecek....
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.