#bahçeküller Danilo Kiş’ın antisemitizmin gölgesinde geçen çocukluk yıllarını babası merkezli anlattığı otobiyografik romanı.
Kişisel varoluşu ile kutsal metinleri birleştirmiş, yaşananları da dinler tarihinin tekrarına benzetiyor. Kiş’ın ailesi Yugoslavya’nın işgali sırasında taşınmak zorunda kalıyorlar, bu süreci ve babasının toplama kapmına gönderilip orada ölmesini hayalleri ve gerçekleri zaman zaman karıştırarak anlatıyor.
“Tufan öncesi tahliyeye ilişkin o sefil yorum, Nuh’un gemisinin bu dünyadaki tekrarı, bu ilahi İncil komedyası, sonuna değin durmaksızın oynanıyordu.”
Nevrotik kişilik bozukluğu olan kontrolcü bir baba etkisi zaten sarsıcıyken zor şartlar altıda kaybı Kiş’ı derinden sarsmış.
Kiş bir çocuğun inkarıyla babasının kurtulduğuna başka bir kimlikle yaşadığına inanıyor, Gezgin Yahudiye benzetiyor babasını. Yetişkin Yazar Kiş gerçekleri ne derece kabullenebildi acaba? Baba imgesiyle bir hesaplaşma mı veya çocukluk travmaları ile yaşama uyum sağlama mı? Biraz fazla etkisinde kaldım sanırım.
Kiş’ın betimlemelerin yoğun olduğu şiirsel bir anlatımı var.
·
461 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.