Evet bu harika kitabı bitirdikten sonra kendimi inceleme yazısı yazabilmek için zorladım. Çünkü unutmak istemedim kitabın hissettirdiklerini, bana kattığı farkındalıkları, şükredemediğim nimetleri..
Öncelikle kitabı okurken sürekli gözlerim gördüğü için minnettar kaldım Rabbime. Gözlerimle ne kadar çok iş yaptığımı fark ettim. Hatta vücudumun en önemli organlarından olduğunu anladım. Eksikliğinde en temel ihtiyaçlarımızı bile kendi başımıza karşılayamadığımızı çarpıcı örneklerle yüzümüze vurmuştu yazar.
————————- SPOİLER ————————
Sonrasında insanların körleştikten sonraki değişimlerine şahit olduk. Başka insanlara dönüşlerine, yaşadıklarına, ölümlerine, kötülüklerine ve çaresizliklerine. Körlerin dünyasında da iktidar sahibi olmak isteyen insanların kör oldukları hâlde neler yapabileceklerine tanıklık ettik. Dehşet verici bir şekilde insanların açlıkları giderebilmek için neleri feda ettiğini gördük, her şeyden vazgeçişleri. Acınası hâlde kötü insanların hep var olduğunu hatırlattı bana bu kısımlar.
Ve gelelim en sevdiğim karakter olan doktorun karısına. Kitap sadece tanımlıyor insanları, isim kullanmıyor. Doktorun karısı olarak tanıdığımız kadına hayran kaldım. İçlerinde kör olmayan bir tek oydu ama en yalnızı ve güçlüsü de doktorun karısı karakteriydi bence. İnsanlar için çırpınışı, yaptıkları, sevgisi…
Aslında kocasıyla beraber gidebilmek için kör oldum demesiyle başlamıştı fedakarlığı ve bitmedi.
Kitabı okuyacaklara tavsiyem,
kitabı okurken yüzünüzü ekşiten, midenizi bulandıran kısımlar olacak. Çok üzüldüğüm yerleri de oldu benim için. Ama duyguları oldukça iyi hissettiren apokaliptik bir roman. Kesinlikle verilen mesajlar, oluşturacağı farkındalık ve bence herkesin hayatından parçalar bulabileceği bir kitap olduğu için okunmalı.
Son teşekkürüm de yazara, kitabın sonunda kasvetli hava dağılarak körlerin gözlerinin açıldığını yazdığı için. Eğer mutsuz sonla bitseydi üzülecektim.
Teşekkürler Jose Saramago
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.