Necib Mahfuz’un hayat hikâyesiyle ‘Ortadoğu’nun Balzac’ı’ olarak tanınıyor. Onun çıkış noktası Mısır toplumudur, bu toplumun yaşadığı sıkıntılar ve sıkıntıların kaynaklarıdır. Çağdaş Arap romanının öncüsü. İlk özgün Arap roman ve öykü yazarıdır.
Kitap, allegorik yapıda bir romandır ve eserdeki yoğun sembolizm kendini diğer karakterler üzerinde de göstermektedir. Yazar, tek tanrılı dinlerin yaradılış efsaneleri ve peygamberleri aracılığıyla kurgulamış hikayesini. Bunca çabaya, verilen bunca kurbana rağmen neden hiçbir düzenin üzerimizde dikiş tutturamadığını sorgular.
Cebelavi, İdris, Edhem, Hümam ve Kadri adlarını Tanrı, Şeytan, Adem, Habil ve Kabil ile değiştirdiğimizde, bütün kutsal kitaplarda yer alan başlangıç efsanesiyle karşılaşıyoruz. Bir farkla; Mahfuz, kötülüğün kökenlerini araştırırken Cebelavi’yi de sorguluyor.
Kur’an gibi 114 bölümlük romandaki son kurtarıcı Arif için din tarihinden bir eşleşme yapmak mümkün değil. Ama adı ve sanatıyla neyin simgesi olduğu belli; bilimi, rasyonel aklı temsil ediyor.
İnsanoğlu önce kendini geliştirme bilincine varmadıkça, dışarıdan gelecek hiçbir güç veya mucize onu kurtarmayacaktır. İnsan tarihinde nice peygamberler gelmiştir ve merhameti, sevgiyi ve adaleti getirmeye çalışmış ama değişen pek bir şey olmamış. Aslında yazar tanrıyı öldürerek, insanlara yaptıkları seçimlerinin sorumluluğunu almalarını ister. Kurtarıcı beklemek yerine kendi gücümüzün farkına varmamızı ister. Kitap, biraz uzun geldi ama yine de elinden bırakamıyorsun, çok farklı bir roman olduğunu söylemeliyim. Keyifli okumalar.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.