Orhan Pamuk’tan okuduğum ilk kitap. Çok zorlandım okurken,Kemal’in takıntılı halleri, Fusun u yıllarca ziyaret etmesi, bir sonuç olması için uğraşmaması , sadece beklemesi, harekete geçmemesi, sadece beklemesi pek sarmadı.. ta ki sonlara doğru o beklemenin de bir sevgi olduğunu, tanımını yapamadigim bambaska bir şey olduğunu hissettim. Sanki takıntılı bir koleksiyoncunun avını onu hiç korkutmadan beklemesi gibi bir bekleyişti. Avına kavuştu mu, onu okuyucuya bırakıyorum... ama son cümleleri beni üzdü, çok anlam barındırdı...
·
153 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.