Umarsız bir adamın ağzından dökülen, hayata dair sarsıcı detaylar içeren cümleler. Bir yandan kayıtsızlığın en sert halini yaşatırken okuyucuya, aynı anda muhteşem tasvirleri birden bire karşısına çıkarıp afallatıyor Camus. Hayatı dümdüz algılayan, herhangi bir hisse sahip değilmiş gibi görünen bir adamdan şaşılacak derecede kuvvetli ve etkileyici yaşama dair anlar; flu, ağır, nemli bir ruh halindeki okuyucuya kesif hisler tattırıyor.
Yer yer kıvılcımların parladığı çok karanlık bir kitap yabancı. Bu karanlık yarattığı ruh halinden kaynaklanmıyor fakat. İçinde bir çok şey barındıran ama hiçbirini göremediğimiz bir oda gibi, yazar nereye ışık tutarsa orayı görebiliyoruz. Bazen yapış yapış bir ağırlık hissine benzeyen köşeler, bazen de yaratıcılığın ve gözlemin sonsuz kesişim noktasında durduğuna tanık olduğumuz dahiyane duvarlar. Bu karanlık odanın içinde, yazar rehberliğinde gezinmek 100 küsür sayfa sürüyor ve etkisi ağır bir taşı yutmaya ya da etrafınızı çevreleyen kalın bir battaniyenin sıcağına mecbur olmaya benziyor.
Kayıtsızlığa özlem
İnsan o kadar kayıtsız olabilir mi?
Bu kayıtsızlığı kaldırabilen, bunu cezalandırmak yerine, insanların, temasın zarar verme eşiği en düşük moduna geldiği bir birlikteliği sürdürebildiği bir toplum inşaa etmek münkün müdür?
İnsanı insan yapanın duygular olabileceği savından yola çıkarak, böylesi duygudan yoksun gibi duran bir kişiliği, duygudan yoksun yerine vakur olarak da niteleyebiliriz, anlayışlı olarak da, saf olarak da.
·
451 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.