Tatar Çölü ..
aramızda öyle kuvvetli bir bağ var ki..
Mecburiyetin, umudun, ataletin, saplantının, beklemenin, kuralların, alışmanın, (alışmak ve bu alışmayla gelen) çürümenin ve
“artık çok geç” hissinin beni yiyip bitirmesi bilmem kaçıncı kez.
Kaçıncı kez bir kitap karakteri sayesinde gözümün açılması.
Sonra kabullenişim yeniden ve yeniden
“Kaderden kaçamazsın kaçış da kaderdir”
.
Seneler sonra yeniden okuyacağım Tatar Çölü’nü. Dileğim yeniden okuyana dek bu garanticilik vehminden kurtulmak, kendimi bir çürümeye mahkum etmemek.. Duam kaderin önüme sunduklarından güzel olanını seçebilmek.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.