Yağmur yüklüyorum yüreğime
İçimdeki ekinlerin bir gün ihtiyacı olur diye
Güneşi çalıyorum çocukların güleç yüzlerinden
Sonrasında yeşersinler diye.
Sokaklarda dolaşıyorum
Kalabalıklar içinde çapalıyorum ruhumun tarlalarını , kafelerde harmanlıyorum
Çarşı telaşında domates , soğan pazarlığında ekiyorum tohumlarımı.
Ne yalnızlığına bakıyorum ardımdaki yılların
Ne de yılgınlıklarına
Ne korkutuyor beni esareti anlaşılmazlığın
Ne de bir beklenti sonucu duyulan hayal kırıklıklarında alıyorum soluğu .
İnsan için olan her şey
Elbet yine insana döner bir gün
Ben tarlalarımı
Sizinle ekip biçiyorum...
22.07.2008
By J. Osterman