Kitabın son sayfalarına gelinceye dek Oblomov’un yaşamında bir hareketlilik olmasını istersiniz, kendisi için bir nebze olsun çabalamasını beklersiniz. “Çaba gösterilmeden yaşanan hayat yaşanmış bir hayat değildir.” düşüncesi gelir sık sık aklınıza. Tabii her ne kadar kitabı okumadan önce Oblomovluk diye bir kavram olduğunu, kavramın bu kitapla ortaya çıktığını bilsek de bir okur olarak beklemeye devam eder karakterin kendi yaşamına bile son derece ilgisiz oluşuna her anı kıymetli olan zamanı fütursuzca ve tembellikle geçirişine sinirleniriz.Olga ve Ştols’un onu var güçleriyle vazgeçirmeye çalıştıkları bu uyuşuk hayattan bir türlü sıyrılamayan Oblomov bizlere içten gelmeyen motivasyonun kimseyi hiçbir yere götüremeyeceğini de en iyi şekilde göstermektedir. Yine bir insanı değiştirecek tek kişinin kendisi olduğu gerçeğini de Oblomov’un yaşam serüveninde açıkça görmekteyiz. Romanın diğer kahramanlarına baktığımızda hiç kendisi için yaşamayan sürekli bir işle meşgul olarak hayat mumunun sönmesini bekleyen Agafya da romanda beni çok etkileyen ve düşündüren bir karakterdir. Diğer bir karakter olan uşak Zahar’ın davranışları, efendisi gibi bir yaşam tarzını benimsemesi yolun sonunda onun da hüsrana uğramasına sebep olmuştur. Kadınlar hakkındaki düşüncelerini de ayrıca değerlendirmek gerek. Oblomov’un okuyan her insanı düşünmeye, sorgulamaya sevk edeceğini düşünüyorum. Bu sebeple öncelikle okumak isteyen herkese özellikle de okumak isteyip benim gibi erteleyenlere tavsiye ederim. Oblomovluk yapmayalım, içimizdeki Oblomovları uyandıralım.:)
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.