Ülkemizin yetiştirdiği; yerel kalabilmiş ve bu yerelliği dünyayla paylaşabilmiş değerli yazar, serinin 4. kitabında, ilk üç romanda inşa ettiği iki devi; İnce Memed ve Arif Saim Bey'i karşı karşıya getiriyor. Bu iki ucun İnce Memed kısmı haksızlığa uğrayan, yüzyıllardır ezilen ve ezildikçe hiç sesi çıkmayan Anadolu insanını temsil ederken, Arif Saim Bey ise milletin sinesinden çıkmasına rağmen millete sırtını dönmüş ve milletini sömüren tüm zorbaları canlandırıyor. "Benim kitabımı okuyan insan öldürememeli haksızlık yapamamalı..." diyen Yaşar Kemal, aslında bu ülke insanının portresini çizerken hepimizin bir kalıptan çıkma olduğunu, zaman içinde boyun eğerek zorbaları, baş kaldırarak İnce Memedleri, bu halkın meydana getirdiğini hissettirerek, bütünleştirici bir tat bırakıyor okuyucunun damaklarında. Romanda Anacık Sultan bünyesinde sünni ekolün, Yörük Pirler, Dedeler, Baba İshak bünyesinde Alevi kültürlerinin hepsinin bizim olduğunu, hepsinin ayrı renk, ayrı tat olduğunu hissettiriyor okuyucuya. İnce Memed'i okuyan kişi, insanoğlunun etiketi ne olursa olsun her zaman iyi/kötü, haklı/haksız mücadelesinin bir tarafı olduğunu geri kalanın laf-ı güzaf olduğunu anlayacaktır. Kalbinin içerisinde bir yerlerde iyilik kurdu varsa iyiler safında yerini almaya çalışacaktır.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.