‘’Ne tuhaf, başlangıçları severken, kendini öldürdün: İntihar bir sondur. Acaba bir başlangıç olduğunu mu düşünüyordun?’’
İnsan neden intihar eder? Yeni bir başlangıç için mi yoksa dingin bir son için mi? Çok fazla düşündüğü için mi yoksa artık hiçbir şey düşünemediği için mi? Murakami buna ‘’Hiçbir şey düşünmemek için, aşağı yukarı, birçok şey düşünmek gerekir.’’ diyerek cevap veriyor. Kitaptan ve hissettiklerimden yola çıkarak anladığım en berrak şey intiharın zihni tamamen bulandırdığı. Çok fazla düşünerek, düşünememe eşiğine gelinip zihin devreden çıkartılıyor. Her yere yetişmeye çalışan zavallı belleğimiz sonunda hiçbir yere yetişemiyor ve her düşmüş melek gibi kendini yok ediyor.
Albert Camus, Sisifos Söyleni’nde ‘’Gerçekten önemli olan bir tek felsefe sorunu vardır, intihar.’’ diyor ve intiharın bir kaçıştan ibaret olduğundan bahsediyor. Sartre ise buna ‘’İntihar bir kaçış değil, reddediştir.’’ diyerek karşı çıkıyor. Biraz daha yakına gelip İsmet Özel’e sorduğumuzda da ‘’İntihar, geride kalanlara yönelik ağır bir suçlamadır.’’ cevabını alıyoruz. Bana kalırsa intihar edecek kıvama gelmek bunların hiçbirini düşünememek demek. İntihardan başka hiçbir şeyi düşünememek.
Edouard Leve, eserini bir arkadaşının intiharını anlatıyor gibi kaleme almış. Ve yazdıktan on gün sonra da intihar etmiş. İntihara bu kadar odaklanmış bir zihni geriye ne çevirebilirdi ki? Belki uğrunda intihar ettiği şey… Çünkü ‘’Uğruna yaşanılan şeyin uğruna ölünmesi intihar olmaz.’’ diye bir söz var. İntihara odaklanmış bir zihni geriye döndürmek imkansıza yakındır ama ölüme yürümekten başka çıkışı olmadığını düşünen bir insanı en ufak tümsekler bile durdurabilir.
‘’Başkalarını dinlemeyi severdin. İnsanlar içlerini açardı sana. O sessiz, dikkatli, yapıcı halinle, sana gizlerini açanlardan daha az yardım ettin kendine.’’ diyor eserinden on gün sonra intihar eden yazar.
Umarım kendimize yardım edebiliriz. Çünkü bilirsin hayat bir bakıma güzeldir. İyi yaşayın, iyi okuyun, iyi günler.
·
632 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.