Zweig'ın kalemini, yazdıklarını, insanların bilinmeyen düşüncelerini anlatmaya çalışmasını ve bunu gerçekten başarıyor olmasını gerçekten çok seviyorum..
Kitabımıza gelecek olursak, yüksek sosyeteye mensup, o dönemin tabiriyle burjuva sınıfından olan bir adamın hayata karşı umursamaz tavırlar sergilemeye başlamasını, etrafında olup bitenlere karşı kayıtsız kalmasını anlatıp, olağanüstü bir gece olarak tanımladığı bir gece de herşeyin tam tersine dönmesini ve o geceden sonra kendisinin, eskisi gibi olmadığını anlatıyor. Ve yine o geceyi sıradan bi gece olarak görüp tanımlıyor fakat kendisi üzerinde bıraktığı etki ve hissettiği anlam onun hayatının dönüm noktası oluyor. Bunu kitaptaki bir #alıntı ile anlatmak gerekirse;
"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." Der o gece hissettikleri için.
Hani bazen bazı anlar olur ve bizlerde bi aydınlama yaşarcasına herşeyi farketmeye ve görmeye başlarız ya, işte baş karakterimizde kendi içindeki bir ışık parlamasını görmeye başlayıp, ruhsal olarak bir aydınlanma yaşıyor.
Kitabı elbette ki çok beğendim. Yani bir insanın kendini bulabilmesi, asıl benliğiyle tanışması ve artık etrafına kör gözlerle değil herşeyi görüp duyarak bakması ne muhteşem bi duygu olsa gerek..
Velhasıl kelam..
Sizinde var mı böyle anlarınız.?
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.