1920'ler Türkiyesi, zor zamanlardan insan manzaraları, hüzünleri, hayal kırıklıkları, sevinçleri, açmazları ve insana dair ne varsa. Çeşitli hikayelerde envai çeşit insanlar, çocuk, yaşlı, genç, kadın ve erkek ama hep olduğu gibi. Sanırım hikayelerin en güzel bulduğum yanı da bu oldu. Sarhoş bir abimize yolda eşlik ederken de, çocuk kavgasında mektep çıkışı ne olacak şimdi diye düşünürken de hep gerçek insanların arasında gezdim.
Dili çok akıcı ve üslubu o kadar çabasız ki bir anda gözümün önünde beliren insanları izlerken buldum kendimi. Bürokrasinin işleyişini anlatan ve bakanın cıgara ağızlığını temizlediği telgrafın akıbetini nasıl yazacağız diye kıvranan memurdan tutun da kimseye söz hakkı vermeyen boşboğaz entellere, çocuğuna ilaç içirmek için akla karayı seçen annelere kadar yok yok. Her şey değişse de insanların hep aynı kaldığını ve insanların fıtratı neyse ona göre olayların şekillendiğini ve aslında hiçbir şeyin değişmediğini, sadece rollerin değiştiğini düşündürdü bu hikayeler. İnsanları seven okurlara tavsiye ederim.
·
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.