İlk 150 sayfada acayip sıkıldım ve "bunu neden okumaya devam ediyorum?" Diye bırakmamak için sabrettim. Çünkü zamanlar bir ileri nir geri atlıyor, sürekli Tomas'ın maceralarından söz ediliyor, farklı farklı huyda insanlar. Sanırsın Masumlar Apartmanı. Tereza'ya odaklanınca sırf onun için devam etmek istedim. Merak ettim ona ne olacağını. Son kısımları beğendim açıkçası.
Ama şimdi ben bu kitaptan ne anlamalıyım? Karısına aşık bir adamın aldatmaları-hem de sonsuz sayıda- bir şey ifade etmez mi? Yani adamın aşkından ve evliliğinden bir şey götürmez mi? Bunu mu anlamalıyım?
Babasına küçükken kızan bir kadının ihanete takıntılı olmasına ne diyim yani?
Tereza çok iyi işlenmiş ama. Onun köpekle bağı da çok iyiydi. Sonda Tomas'a bile iyi baktık. Meğerse ne kadar iyi ve aşıkmış dedik. Garip bir kitaptı ya. Bu kadar patlaması garipmiş ama ne diyim herkesin kendi tercihi.
Yazarın kitabı yazışı da tuhaf. Tanrı bakış açısıyla yazıyor gibi ama tam da değil gibi. Daha çok Tanrı-insan bakış açısı. Böyle bir şey var mı edebiyatta bilmiyorum ama tuhaf geldi.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.