Öncelikle bu inceleme spoiler barındırıyor olacak, kitabı daha bitirmediyseniz incelemeyi okumaya devam etmemenizi öneriyorum.
İlk kitabı gerek konusuyla gerek karakter çeşitliliğiyle bayağı sevmiştim. Bu kitabın başları ise biraz yavaş geldi bana ve Yarasalar'ın hiçbir şeyi ciddiye almaması biraz sıktı. Fakat hikaye ilerledikçe o kadar mükemmelleşti ki saatlerce elimden bırakamadım. Sedef her zamanki gibi samimi ve çelişkilerle dolu bir karakterdi. İlk kitapta olduğu gibi hayatına değer verip, bencil gibi görünse de her zaman kendi iyiliği için çabalamasına bayıldım. Bu hayatta kalma eğilimine karşın yine de sevdikleri için kendini hiç zorlanmadan feda etmesi ama yaptığı yüzüne vurulunca da inkar etmesi epey erdemli bir davranıştı bence. Yarasalar'ın arasındaki bağ ve ortak geçmişleri çok iyi işlenmişti, arkadaşlıklarına hayran kaldım cidden. Özellikle Kuzey ve Sedef ikilisini çok sevdim. Kuzey'in vurulduğu sahnede de içim acıdı, umarım üçüncü kitapta kurtarabilirler.
Sedef ve Alaz arasındaki ilişkiyi ise son bölüme kadar sonuna kadar desteklemiştim ve acayip tatlı bulmuştum ikisini. Fakat o final sahnesi... Ah Alaz ah, Sedef'in de dediği gibi Allah belanı versin. Mantıksal açıdan bakınca kararını bir nevi anlayabiliyorum ama tereddütsüz bir şekilde, damgacıyı hiç oyalamaya bile çalışmadan nasıl direkt Sedef'i gözden çıkarabilirdi anlayamıyorum. Hani en azından o kararı vermek canını acıtıyormuş gibi gözükebilirdi. Sedef'in tepkisi de ayrı üzdü beni. Umarım Alaz'ı hiç affetmez ve intikamını alır.
Son iki bölüm bayağı aksiyonlu geçti, neredeyse nefesimi tutarak okudum yani.
Ahmet şerefsizinden ilk kitapta, başlarda şüphelenmiştim ama karısından bahsedince ben de şüpheli listemden elemiştim Sedef gibi. O yüzden damgacının o olacağını hiç beklemiyordum.
Genel olarak kitabı beğendim, üçüncüyü de yarın okuyacağım.
·
210 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.