Gazap Üzümleri ile beraber, John Steinbeck'in okuduğum altıncı kitabı. Kasımpatıları, okuduğum ilk kitabıydı ve pek fazla beğenmemiştim, sanki öyküler bir anda bitiyor gibi gelmişti. Ama iyi ki bu fikire kapılıp, diğer eserlerini göz ardı etmemişim.
Okuduklarım, pek çokları gibi bana da Yaşar Kemal'i hatırlattı. Aynı yalınlık ve eşsiz doğa tasvirleri.
Her iki yazar da mutlaka okunmalı bence.
Gazap üzümleri, büyük buhran döneminde yaşayan ve kapitalist sistemin zorla topraklarını ellerinden aldığı ailelerin yaşam savaşını anlatıyor. Toprakları ellerinden alınan aileler, yaşmak için göç etmek zorunda. Bir kamyona sığdırdıkları eşyalarıyla bilmedikleri yerlere gidip yaşamak zorundalar.
Çok çalışıp az kazanmaları, sürekli sefalet içinde yaşamak zorunda olmaları, karınlarının hiçbir zaman tam olarak doymaması ve uğradıkları türlü zorbalıklar. Okurken yüreğinize işleyip, sizi çok üzecek onlarca ailenin hikayesini anlatıyor bize Steinbeck.
Yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen kitap boyunca bir umut havası hâkim aslında. Acaba başarabilecekler mi? Sağ salim Kaliforniya'ya varacaklar mı? Birileri çıkıp bu insanlar için bir şeyleri yapacak mı? diye kendinize sorarken kitap ilerledikçe tek bir soru kalıyor geriye, daha kötü ne olabilir ki?
Mutlaka ve mutlaka okunması gereken harika bir eser, herkese tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.