Hasta halimle okumamalıydım. Hastalık bütün hassaları en uc noktasına kadar hassaslaştırıyor. Okumayı bıraktım şimdi kelimeler beynimde deveran ediyor, baş döndürüyor, sanki konferanstayım, alkış tutuyorum, bazıları zikredilince yuhluyorum. Necip Fazıl'ın yüzüne bakıyorum ne kadar da asil, dava uğrunda her biri büyük bir çileyle buruşan yüz çizgilerine bakıyorum. Bilahere "haydin aksiyon vakti, ne oturuyorsunuz, düşman ülkeyi işgal etmiş, şimdi ayaklanma vakti!" deyip naralar atıyorum. Zikredilen aksiyon adamlarına özeniyorum. "Ah ömrü boşa geçirdik" diye hayıflanıyorum. Sonra yine kelimeler, kelimeler, kelimeler... kelimesi kelimesine insanı delip geçen kelimeler...
Belki de iyi ki şimdi okudum. Vaki olanda vardır hayır. Dua istirham ediyorum sizlerden.. vesselam.