Tam bir egzistansiyalizm klasiği.
Kitabı ilk okumaya başladığımda kitabın adının hakkını verdiğini söyledim kendi kendime. Akıcı bir kitap değil sonuçta: Yalnız bir adamın yaşadığı sancılar. Yalnızlık, hüzün, geçmiş ve bir şeyler başarabilmeyi isteme. Antonie için geçmişte var olan bir başkası tarafından ele alınır veya incelenirse var olamaz. Sadece nesneler. Rahatsız edici nesneler ve anlar. Kitabı okurken huysuzluk basabiliyor ancak Antonie'nin düşünceleri ve hissettikleri hiçte saçma değil: Neden ve nereden var olduğumu bilmiyorum, nasıl yok olacağımı da... Niçin var olmam gerektiğini de... Antonie'yi bu yalnızlığa sürükleyen de bu düşünceler. Aslında hepimiz O'nun gibiyiz, tiksinsek de, istemesek de son bir umut için belirsizce var olmayı sürdürüyoruz. Kitabın sonunu hiç böyle tahmin etmemiştim ama oldukça tatmin ediciydi.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.