Aile Mutluluğu, Tolstoy’un görece beğendiğimden kitaplarından biri oldu. Aslında Anna Karenina’nın hemen altına koyarım. Fakat bence koltuğu, Diriliş ile sarsılacak. Evet, okumadığı kitabı okuduğu kitaba önceleyen Burcu onlayn.
***
Demem o ki, Tolstoy, ilişkimizin sallantıda olduğu bir yazar. Bu zor ilişki göz önüne alındığında Aile Mutluluğu’nun beni olumlu anlamda şaşırttığını söyleyebilirim. Elbette Tolstoy yine Tolstoy. Yine bize ahlaki dersler, öğütler vermek için karakterlerini türlü çeşitli dertlere salıyor. Vermek istediği öğütler uğruna yine ne karakterler heba oluyor. Varsın olsun. Tolstoy dünya edebiyatının bir kültür mirası olduğundan kendisiyle mesaiye devam edeceğim.
***
Kurguyu oluşturan iki ana karakter var. Kız 17 yaşında, adam ise merdiveni neredeyse 40’ına dayamış. Üstelik de kızın vasisi gibi bir pozisyonu var. Ama gönül bu ya, birbirlerine kapılıyorlar. Başlangıçlar hep böyle peri masalı gibidir malum, bu da öyle. “Bir tek o olsun, mutluluk için yeter” gibi hissediyorlar -ki hangimiz hayatımızın bir noktasında böyle hissetmedik? Ama işte hayat bu sözü yedirir -ki yemişliğimiz çoktur. Tolstoy da bu iki karakter üzerinden çektiği ilişki röntgeniyle başlangıçtaki heyecanın ne menem şeylere dönüştüğünü bize tane tane anlatıyor.
***
Bu kısmı gerçekten güzel. Ama elbette olan biten her şeye oldukça eril bir perspektiften bakılıyor. Yazar işi, kadın karakterine kocasına yönelik olarak şunu söyletmeye kadar vardırıyor: “Neden kocalık gücünü kullanmadın? Bana niye nasıl kullanacağımı bilmediğim bir özgürlük verdin? Beni niye eğitmedin?”
***
Tolstoy kocaları göreve çağıradursun, biz azıcık cam pencere falan açıp ortamdaki erkek egemen havayı taze oksijenle dağıtalım.
***
Sevgiler efendim!
·
345 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.