Veciz Sözler bana “bir Ankara kitabı” kategorisinde tavsiye edildi. Zira Ankara mon Amour hakkında iki çift laf ederken Ankaralı hikayelerin benim için tuhaf bir cazibesi olduğundan bahsetmiştim. “O zaman” dedi tatlı bir takipçim, “Barış Bıçakçı okumalısınız. Veciz Sözler ile başlayabilirsiniz.” Başladım. Ve bayıldım.
***
Geçtiğimiz aylarda Hakan Günday’la tanıştığımda ne hissettiysem, Barış Bıçakçı buluşmasında da ona benzer şeyler oldu. Anlatılan hikâyenin ve daha ziyade anlatılış biçiminin arkasındaki zekaya kapılıp gittim. Kafası çok acayip çalışan ve güzel hikâye anlatan bir ağabey olur ya bazı ortamlarda, o ağabey bir mekâna girince herkesin yüzü güler, şimdi ortam şenlenmiştir işte. Üstelik bu, o ağabeyin soytarılık yapmasıyla değil, bizzat kendisinin ilginç olmasıyla alakalı ve böyle olduğu için daha kıymetlidir. İşte iki yazarda da, ve hatta belki Barış Bıçakçı’da biraz daha yoğun olarak, böyle bir ağabey ile tanışmanın mutluluğunu hissettim.
***
Yine oldukça bana ait bir tuhaflık olarak, “Veciz Sözler” kitabının bir tür aforizma kitabı olduğunu varsayıyordum. Fakat elbette bu benim yamuk bir varsayımımmış. Veciz Sözler aslında romanın merkezinde bulunan radyo programının adıymış. Programın konsepti uyarınca her program farklı bir kelime veriliyor, programı arayan dinleyiciler de bu kelimeye dair veciz tanımlamalar yapıyorlarmış. Bu dinleyicilerden biri, bizim anlatıcının özellikle dikkatini çekince, biz o dinleyicinin hayatına salça olurmuşuz. Ve kitap bu müstesna radyo programının buluşma gecesinde son bulurmuş.
***
Bu radyo programı gerçekte var olsa dinlemezdim. Bu programı Barış Bıçakçı’dan dinlemek ise paha biçilemezdi. Sanırım neyi anlatsa ağzım açık dinlerim. Çok kitap yazdığı için edebiyat tanrılarına şükrediyor, kendisinin peşinden ayrılmamaya ant içiyorum.
***
Sevgiler efendim ^^
··
1.099 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.