“Yaşadım yaşayalı kendimi anlatıyorum,kendimle olan sıkıntılarımın en küçüğü bile,üzerine biraz eğilecek olsam,bir büyünün etkisiyle[…]serpilip ezgili uçurumlarda açan renkli çiçeklere dönüyor hemen.*”
Kitaba ilk başladığım da okuduğum cümlelerin kusursuzluğu karşısında büyülenmiştim. Sanki kendime bile itiraf edemediğim tüm huzursuzluğum,bıkkınlığım,çaresizliğimi biri ustaca yazıya dökmüştü. -Bu yüzdendir ki iştahla başladığım bu harika kitabı bitirmek aylarımı aldı.-Araya başka kitapların girmesinden ziyade okurken durup bir cümleye çok fazla takılmışlığım,yeniden ve yeniden okumalarım oldu. Kimi sayfalarda sanki kendimle yüzleşmenin ağırlığı çöktü üzerime. Keşke ben de acımı,yalnızlığımı,hüznümü bu kadar anlamlı ifade edebiliyor olsaydım..
Kitap için olumsuz bir şeyler söylemem gerekirse-ne haddime- kimi yerlerde acaba fazla mı tekrar olmaya başladı ya da sanırım anlayamadığım hissetmekte zorlandığım noktalarda ya abicim abartıyor musun acaba kafasına girmedim değil. Bu yüzden kitabı okuyacak olan varsa özellikle halinden keyfinden memnun insanlarsa sıkılmalarının olası olduğunu düşünüyorum. Ya da belki de acı çekmenin keyifli yanını görebilirler bilmiyorum.
Kitap bitti ama sanırım ben de bittim huzursuz hissetmek değil de hiçbir zaman huzurlu hissetmeyeceğimi bilmenin hüznü sardı. Ama zaten mutsuzlukta başka bir şey.
“Lüks evinin terasında otururken hayattan sıkılan bir adamın mutsuzluğu bir şeydir;benim gibi Aşağı Şehir’de,dördüncü kattaki bir odadan manzarayı seyretmek zorunda olan,ne yaparsa yapsın bir yardımcı muhasebeci olduğunu unutamayan bir adamın mutsuzluğu başka bir şeydir.”
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.