Öncelikle belirtmeliyim ki, bu kitapla ilgili düşüncelerim ve duygularım çok karışık. Sema Soykan’ın kalemini çok merak ediyordum ve bir Çerkes olarak Adsız Roman’la başlamak istedim. Kitabı okuma yoldaşım 
kfenomeni ile okuduk.
Bu kitap beni ağlattı; zaten bildiğim, defalarca dinlediğim, okuduğum soykırımı yeniden okumak, konuya ne kadar vakıf olursam olayım sarsıcı bir şey. Sema Hanım da, 150 yıl süren savaşı, soykırımı ve sürgünü tarihsel gerçeklerden kopmadan çok güzel anlatmış. Zaten yazarın, kitaplarını yazarken ciddi araştırmalar yaptığı ortada ve bir okur olarak bu yönünü çok takdire değer buluyorum.
Adsız Roman, 1864 yılında Kafkasya’dan Osmanlı’ya göç etmeye zorlanan Çerkeslerin yaşadıklarını bir aşk üçgeni çevresinde anlatmış. Romanda, antika bir vazonun içinde anneannesinin yazdığı bir roman taslağı bulan Neri’nin hikayesini okuyoruz. Hikaye içinde hikaye desem, sanırım doğru bir tanımlama yapmış olurum. Bir yandan Neri’nin bulduğu Adsız Roman’ı okurken, diğer yandan da Neri’nin günümüzde akan kendi hikayesi kitap boyunca aktarılıyor.
Sema Soykan’ın kalemi akıcı, okuması kolay… Herkesin okumaktan keyif alacağını düşündüğüm bir üslubu var. Daha yeni bir yazar (bildiğim kadarıyla üç romanı var), kendini daha da geliştireceğine inanıyorum. Açıkçası yeni yazarlar okumaya karşı önyargılıyımdır, özellikle Türk yazarlarda ama Sema Soykan bana kendisini okuttu.
Adsız Roman’ı okurken keşke daha uzun olsaymış diye düşündüm sürekli. Özellikle Neri’nin tarafında hikaye eksik kalmış gibi, örneğin ben Neri’nin dedesinin gözünden de olayların akışını okumak isterdim. Yan karakterlere iki farklı hikaye içinde zaman kalmamış gibi hissettim okurken. Turgay, dede, Neri’nin ebeveynleri ve kitap boyu anlatılan olayla ilgili daha fazla ayrıntıyı bilmeye ihtiyaç duydum bir okur olarak. Keşke iki farklı kitap olsaydı Adsız Roman diye düşündüğüm de çok oldu. Romanla ilgili okur eleştirim bu.
Yorumumu bitirirken, hem Sema Hanım’ı hem 
Alfa Kitap ı yürekten alkışlamak istiyorum. Sürgünün üzerinden 157 yıl geçti ve hala yapılanlara soykırım demekten çekiniliyor. 1864 Çerkes Soykırımı’dır ve bunu net bir şekilde yazmaya, bir kitap kapağında yayınlamaya cesaret eden yayınevi de benim gözümde her zaman en tepede olacaktır. Bu konuyu böyle cesurca kaleme alan yazarı da! Bu ülkede başkalarının dertlerine ağlarken, kapı komşularımızın yaşadıklarını bilmiyor, umursamıyoruz. Umarım Sema Hanım ve Alfa Kitap sayesinde Çerkeslerin yaşadıkları daha çok kişi tarafından öğrenilir ve bir farkındalık oluşturur.
kfenomeni ile okuduk.
Bu kitap beni ağlattı; zaten bildiğim, defalarca dinlediğim, okuduğum soykırımı yeniden okumak, konuya ne kadar vakıf olursam olayım sarsıcı bir şey. Sema Hanım da, 150 yıl süren savaşı, soykırımı ve sürgünü tarihsel gerçeklerden kopmadan çok güzel anlatmış. Zaten yazarın, kitaplarını yazarken ciddi araştırmalar yaptığı ortada ve bir okur olarak bu yönünü çok takdire değer buluyorum.
Adsız Roman, 1864 yılında Kafkasya’dan Osmanlı’ya göç etmeye zorlanan Çerkeslerin yaşadıklarını bir aşk üçgeni çevresinde anlatmış. Romanda, antika bir vazonun içinde anneannesinin yazdığı bir roman taslağı bulan Neri’nin hikayesini okuyoruz. Hikaye içinde hikaye desem, sanırım doğru bir tanımlama yapmış olurum. Bir yandan Neri’nin bulduğu Adsız Roman’ı okurken, diğer yandan da Neri’nin günümüzde akan kendi hikayesi kitap boyunca aktarılıyor.
Sema Soykan’ın kalemi akıcı, okuması kolay… Herkesin okumaktan keyif alacağını düşündüğüm bir üslubu var. Daha yeni bir yazar (bildiğim kadarıyla üç romanı var), kendini daha da geliştireceğine inanıyorum. Açıkçası yeni yazarlar okumaya karşı önyargılıyımdır, özellikle Türk yazarlarda ama Sema Soykan bana kendisini okuttu.
Adsız Roman’ı okurken keşke daha uzun olsaymış diye düşündüm sürekli. Özellikle Neri’nin tarafında hikaye eksik kalmış gibi, örneğin ben Neri’nin dedesinin gözünden de olayların akışını okumak isterdim. Yan karakterlere iki farklı hikaye içinde zaman kalmamış gibi hissettim okurken. Turgay, dede, Neri’nin ebeveynleri ve kitap boyu anlatılan olayla ilgili daha fazla ayrıntıyı bilmeye ihtiyaç duydum bir okur olarak. Keşke iki farklı kitap olsaydı Adsız Roman diye düşündüğüm de çok oldu. Romanla ilgili okur eleştirim bu.
Yorumumu bitirirken, hem Sema Hanım’ı hem Alfa Kitap ı yürekten alkışlamak istiyorum. Sürgünün üzerinden 157 yıl geçti ve hala yapılanlara soykırım demekten çekiniliyor. 1864 Çerkes Soykırımı’dır ve bunu net bir şekilde yazmaya, bir kitap kapağında yayınlamaya cesaret eden yayınevi de benim gözümde her zaman en tepede olacaktır. Bu konuyu böyle cesurca kaleme alan yazarı da! Bu ülkede başkalarının dertlerine ağlarken, kapı komşularımızın yaşadıklarını bilmiyor, umursamıyoruz. Umarım Sema Hanım ve Alfa Kitap sayesinde Çerkeslerin yaşadıkları daha çok kişi tarafından öğrenilir ve bir farkındalık oluşturur.
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.