Ne demem gerektiğini gerçekten bilmiyorum...
Dolunayda Açan Çiçek'ten önce Ayçiçeği Karnavalı'nı okumuştum, yani önceki kitabı. İki kitap, ikiz kardeşler.
Çiçek, yani bu kitaba konu olan kardeş, kötü bir yaşama sahip. Kimsesizler yurdunda kalmış, reşit oluncaysa yine kimsesiz bir şekilde hayata atılmak zorunda kalmış.
Çiçek'in dünyaya, insanlara olan nefretini okuyoruz kitap boyunca. İnsanlardan nefret ettiği için kendisine de kötü davranıyor, çünkü kendisinin de kötü biri olduğunu düşünüyor. Oysa aslında sadece yaşamak için çabalayan, kendini korumaya çalışan küçük bir kız.
Kitapta değinilen şeyler, olaylara bakış açılarındaki farklılık beni çok etkiledi. Gün içinde görmezden geldiğimiz, umursamadığımız, kendi rahatımız kaçmasın diye sesimizi çıkartmadığımız birçok konuya değiniyor.
Sık sık Çiçek gibi hissettim. Sonra Çiçek gibi yaşadığım zamanları hatırladım. Ama yıllarca öyle yaşadıktan sonra sistemin bir bireyi oldum, gözlerini kapatanlardan biri oldum, başka çare bulamadım çünkü. Bir şeyler yapmaya çalıştım, çabalamaya devam ettim ama zarar gördüm, tekrar tekrar yıktılar inançlarımı.... Her neyse.
Daha fazla Çiçek olmamasını, buna izin verilmemesini diliyorum. Umarım bir gün ufak da olsa bir şeyler değişebilir...
·
214 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.