"Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?"
Böyle bitti kitap. Kulak verelim bu cümlesine. Okuyalım, okutturalım Oğuz Atay'ı. Yalnızlık nedir, amaçsız bi yaşam, toplumdan soyutlanma nedir? Öğrenelim. Belki çevremizde vardır bu insanlardan. Belki de içimizde.
Beyaz Mantolu Adam'da karakterimiz sessizliğini haykırıyor yaşama, dünyaya ve insanlara... Hiç konuşmuyor, yürüyor sadece. İnsanların onu kullanmasını seyrediyor. Kaygısız.
Unutulan adlı hikayede insanoğlunun değerine vurgu yapıyor; ölü ya da diri.
"Korkuyu Beklerken" yaşama olan inancı azalıyor. Bir çift görüyor. Sevgililer. Seviyolar birbirlerini; mutlular. Yapmacık diyor. İnsan böylesine bi yaşamda bu kadar mutlu olamaz. İnanmıyor. Kıskanıyor onları. Onların da korkmalarını istiyor yaşamdan ve insanlardan.
Babasına mektup yazan bir evlattan bahsediyor sonra. "Sana benzemekten korkuyorum babacığım: Ben de senin gibi ölecek miyim?" Diye sesleniyor oğlu babasına.
Demiryolu Hikayecileri var en sonda. Favorim bu hikaye oldu. Sitem ediyor insanlara yine. Okumamalarına kızıyor. Hikaye satan adamla köfte ekmek satan biri bir olamaz diyor. Kimse almıyor hikâyelerini. Yine yalnız kalıyor. Hayatında hiç adres öğrenememiş. Yaşadığı yerin adresini bilemeyecek kadar bihaber dünyadan. Ve kimsesi yok soracak.
Kitapla kalın, iyi okumalar.
·
311 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.