Kitabın arka kapağında şu cümlelere yer verilmiş: "Ölüm gerçek, ölüm döşeği tabu, cenaze ortak, yas bireysel... Peki ölüm herkesi eşitler mi?"
Yazarın anlatmak istediği, bu arka kapak cümlesinden daha iyi özetlenemezdi sanırım. Yazar, kitabında 5 farklı sosyal statüden/sınıftan bireyin ölümlerini 5 kısa hikaye olarak anlatmış. Bu kitabı okuyana kadar ölümün; her şeyi ve herkesi, sıfırladığını ve eşitlediğini düşünürdüm ama bu düşüncemde yanılmışım. Ölmesi beklenen kişilerin tepkileri, ölümden sonra aile bireylerinin tepkileri, cenaze işlemleri, papazların davranışları, cenazeye gelenlerin davranışları, ölümden sonra gerçek hayata dönen yakınların davranışları... Émile Zola, edebiyatta doğalcılığın kurucusu kabul edilir. Bu kitabında da bu unvanı neden üstlendiği apaçık ortada. Gerçekleri sözünü sakınmadan, kelimelerini bir kırbaç gibi kullanarak anlatmış. Kitaptaki 5 kısa hikayesiyle toplumun ölüm portresini çok güzel çizmiş. Okunmaya ve üzerinde düşünmeye değer bir kitap. Keyifli okumalar.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.