Wulf Dorn'un okuduğum kitapları arasında ki beni germek dışında sürekli düşünmeye iten ilk kitap oldu travma. okurken hem gerildim hem düşündüm hem de tüylerimin diken diken olmasını iliklerime kadar hissettim. Travma, alışık olduğum Wulf kalemine farklı bir tür olmuş ve çok da güzel olmuş. Yaşadığımız dünyayı yaşanabilecek şekilde bırakıyor muyuz acaba?