Arthur SchopenhaurFelsefe
Merhablarr️
Dünyanın mutlu olmamız için yaratılmadığını, ve mutlu olmaya çalışmanın ne kadar anlamsız olduğunu düşünen karamsar, kendi iç dünyasına dönmüş bir filozofun kitabını elime aldığımda çok heyecanlı ve meraklıydım. Ancak bitirdikten sonra biraz buruğum diyebiliyorum. Başta eksik harfler, tekrar eden kelime ve cümleler sanırım hatalı çeviri ve yayın olduğunu gösteriyor, merak eder okumak isterseniz bu basımı tercih etmemenizi öneririm.
Gelelim içeriğe kitap dört ana bölümden oluşuyor; yazarlık üzerine, stil üzerine, okumak ve kitaplar üzerine ve son olarak düşünmek üzerine. 1.bölümde nası yazılar yazılmalı kimlerin kitapları okunmalı, nelere dikkat edilmeli bu soruların cevabını yazmış, hepimizin katıldığı bir düşünceyi ifade ediyor. "aslında sadece kağıtları doldurmak için yazan yazarlar okuyucuyu aldatmaktadır". Yazılacak konu gerçek tecrübelerin bilgi alanından gelen her şeyden yani, en geniş bağlamda kitaba katılmış olan tarihe, doğaya ait gerçeklerlerden gelmeli. Kitaba karekterini bu kazandırır, dese de başka bir kısımda bilim, tarih gibi kitapların yazarın kendi düşüncesini yansıtmadığını, yalnızca bilgi aktarımı sunduğunu bunların da bir değer taşımadığını söyleyerek aslında kendi içinde çelişmiş. Çeliştiği bir kaç örnek daha gözüme çarpsa da ondan daha önemli bir düşüncesini aktarmak istiyorum. "Konuştuğu şekilde yazmak da tam tersini yapmak kadar yanlış olan bir uygulamadır. Eğer memğnkğnse sadece işin özü dile getirilmesidir, küçük bir düşünceyi ortaya koyabilmek için fazlaca sözcük kullanımı her daim aleladeliğim mutlak bir ifadesidir. Gerçekleşen en güzel hali çıplak halidir ve ifadesi ne kadar sade olursa okuyucu üzerinde yaratılan etli de o denli derin olur. " bu düşüncesine katılmoyorum, bunun aslında doğru olmadığını gösteren en güzel örnektir Oğuz Atay, karmaşık, fazla kelime kullanımı, iç tahlil ve konuştuğu gibi yazma. Aynı zamanda durmadan okuyanların yazdıkları okunmaz tezini de çürütüyor Oğuz Atay.
En dikkatimi çeken kısımsa okumak üzerine yaptığı yorumlar ; aşırı yemek yiyen bir insan nasıl önce midesine sonra da bütün vücuduna zarar veriyorsa, zihnini çok fazla besleyen birinin de kendisine aynı zararı vereceğini, yanı aslında çok fazla okumanın insanın zihninin esnekliğini yitirmesine sebep olacağını söylüyor. Çok okuyan insanın düşünme yitisinin gerileyeceğini ve okuduklarını sindiremeyeceğini söyler. Bence aksine okudukça eleştirmeye, düşünmeye, sorgulamaya başlıyoruz. Sanırım düşünceleri bana yakın gelmediği için buruk ayrılıyorum kitaptan. Ama her şeyden önce böyle büyük bir filozofun sürekli aynı düşünceler üzerinde dönüp durması, her düşüncesine bir başka düşünürden bir söz eklemesi (ki bu karşıya kanıt amaçlıdır) bana fazla basit geldi.
·
450 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.