Normal İnsanlar Kitap Yorumu
Merhaba!
Henüz yeni bitirdiğim Normal İnsanlar kitabının yorumuyla karşınızdayım. Normal İnsanlar Sally Rooney’in NYT çoksatan kitabı. Öyle ki, kitabın dizisi dahi yapıldı. Kitap Marianne ve Connell isimli iki karakterin etrafında meydana gelen olayları anlatıyor. Connell’in annesi Marianne’in ailesinin evine yardımcı olarak gidiyor ve ikili birbirini uzun zamandır tanıyor. Ancak lisede oldukça popüler bir çocuk olan Connell Marianne ile birlikte anılmaktan çekiniyor ve bu sebeple de okul dışında arkadaş olduklarını söyleyebileceğimiz bu iki liseli okulda birbirlerini çok da tanımıyorlarmış gibi davranıyorlar. Okul dışındaki ilişkileri oldukça ilerlese de okul içerisinde neredeyse birer yabancılar. Lisenin sona ermesiyle birlikte aynı üniversiteye de başlayan ikilinin ilişkileri ise liseden farklı olarak artık iki yüzlü değil. Birbirlerini tanımıyormuş gibi yapmıyorlar, dışarıda nasıllarsa okulda da öyleler. Yine de hayatları mükemmel değil, hayatla olan mücadeleleri de sona ermiş değil.
Öncelikle, kitapla ilgili şikayetlerim olsa da okumaktan zevk aldığımı söyleyebilirim. Zira kitap hemen hep belirli bir tempoyla giden, hem de oldukça gündelik ve gerçekçi bir kitaptı bana göre. Okurken kimin konuşmakta olduğunu anlamakta zorluk çektiğim bir iki satır oldu. Tırnak işaretlerinin kullanılmadığı kitapları okurken hep yaşadığım bir zorluk maalesef bu. O yüzden keşke bu yazım şekli tercih edilmeseydi demeden geçemeyeceğim. Buna ek olarak, Sally Rooney’in kurgusunun bu kadar iki ileri bir geri olması da beni bir yerde çok yordu. Gerçekçi olduğundan bahsettiğim bir kitapta her şeyin düzgün olmasını ve yolunda gitmesini beklemiyordum elbette ancak Marianne ve Connell arasında ciddi bir iletişim kopukluğu olduğunu düşünüyorum. Bana kalırsa aralarında yaşadıkları anlaşmazlıklar üzerinde asla yeterince durmadılar, daha çok hisleri ile hareket ediyorlardı ve bence sorunlarını da hiç tam olarak çözüme kavuşturmadılar. Öyle ki, her şeyin güzel bir şekilde bağlanmasını beklediğim son bölümde dahi ufak da olsa bir sürtüşme yaşadılar. Az önce de dediğim gibi bu belki de gerçekçi olan seçenektir, insanlar birbirini delice de seviyor olsa bunları yaşıyorlardır. Ancak sanıyorum bu insanlar dertlerini ve sorunlarını oturup etraflıca değerlendiriyorlardır da.
Aklıma takılan bir diğer kısım ise karakter derinlikleri oldu. Kitabımızda iki karakterimiz olsa dahi ben Connell’i Marianne’den çok daha iyi tanıdığımıza inanıyorum. Marianne’in başına gelenlere şahit olsak da bence bu olaylarla ilgili hissettiklerini yeterince okuyamadık. Açıkcası Marianne daha çok duygudan yoksun bir insan olarak kaldı benim aklımda. Duygusal olarak zirveyi gördüğü kısımlarda dahi durgun bir tavır sergilediğini düşünüyorum.
Tüm bu şikayetlerime rağmen Normal İnsanlar okurken beni içine çeken bir kitap oldu. Sürekli elimin altındaydı ve bulduğum her fırsatta da okudum, ancak bir arkadaşımla aynı anda okuduğumuz bir kitap serisi de olduğu için kitabı bitirmem biraz fazla uzun sürdü. İki ana karakterimizin lise yıllarından üniversite yıllarına uzanan serüvenlerini okuduk ve kitabın konusunun bu kadar sıradan olması beni beklemediğim bir şekilde kendine çekti. Tüm bunlar neticesinde Normal İnsanlar şikayetçi olduğum yönleri ile birlikte okumaktan keyif aldığım ve oturup onunla ilgili sohbet etmek isteyeceğim bir kitap oldu. Yine de ana karakterlerimizin psikolojilerine ve kendi iç dünyalarına biraz daha fazla yer ayrılabilirdi diye düşünüyorum ve bunu kitabın en büyük eksiği olarak gördüğümden de kitabın büyük bir potansiyeli olmasına rağmen zirveyi kaçırdığını düşünüyorum.
Normal İnsanlar, şayet benim gibi günlük ve abartıdan uzak gidişatını, stabil temposunu sevecekseniz bir çırpıda okuyup bitirebileceğiniz bir kitap ancak sanıyorum ki adının geçtiği yerlerde bahsedilen ’’o’’ etkiyi yaratmayı başarabilen bir kitap da değil. Okumayı düşünen herkese şimdiden iyi okumalar dilerim!
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.