Normal İnsanlar
Sally RooneyYazar:
Sally Rooney
Çevirmen:
Emrah Serdan
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 29 dk.
Sayfa Sayısı:
264
Basım Tarihi:
1 Ekim 2019
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Normal People
Orijinal Dil:
İngilizce
Orijinal Ülke:
Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı
ISBN:
9789750741173
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
“Normal İnsanlar” Kitap YorumuHayat ve İnsan
Yıldızı özellikle Türkiye’de yeni yeni parlayan Sally Rooney birçok övgüye ve belki o kadar da yergiye maruz kalan genç yazarlardan biri. Kitapları hakkında kontrast oluşturan düşünceler oldukça fazla. Peki acaba “Normal İnsanlar” gerçekten bütün çıplaklığıyla “Normal İnsanlar”ı mı anlatıyor yoksa durum bundan biraz farklı mı?
“Normal İnsanlar”a başlamadan önce kitabın bir kesim tarafından çok beğenilirken diğer bir kesim tarafından hiç güzel bulunmadığının bilincindeydim. Özellikle yurtdışında daha çok beğenilen bu kitabın Türkiye’de hatırı sayılır derecede az beğenilmesine de anlam verememiştim ve kendim okuyup bir yoruma sahip olabilmek istemiştim. The Times, Guardian, Independent, Daily Telegraph, New York Times’ın övgüler yağdırdığı bu kitaba başlarken kötü yorumlara rağmen heyecanlıydım diyebilirim yani. Ne yazık ki bütün kitap benim için bir hayal kırıklığı oldu. Kitap iki öğrenciyi ve aralarındaki garip, isim verilememiş, karışık ilişkiyi konu alıyor. En azından bana göre bu ilişki yavan bir şekilde kaleme alınmış, duygusal detaylara yer verilmemiş, betimlemeler yetersiz ve kitabın çoğunluğu diyaloglardan oluşuyor. Genel olarak edebi eksiklikler kendilerini hissettirseler de olayın gidişatı beni asıl hayal kırıklığına uğratan şey oldu çünkü diğer durumlara edebi anlamda farklı bir yaklaşım diyebilirdik belki ama kitap boyunca aynı olaylar kendini çok sık tekrarlıyor, neredeyse okur sürekli aynı olayların birkaç hafta sonra gerçekleşmiş halini okuyormuş gibi hissediyor.
Değer yargılarının insanların günlük yaşamını ve okudukları şeyleri beğenip beğenmediklerini çok etkilediğini düşünüyorum. Kitabın yurtdışında Türkiye’de gördüğünden daha fazla rağbet görmesini Türkiye’deki değer yargılarının daha farklı olmasına bağlıyorum. Yanlışım varsa lütfen düzeltin
Popüler Kültürün Kölesiyiz1000Kitap
Bu incelemeden çıkmayacak ilk incelemem olucak sanırım. Bu kitabı bir senedir her yerde görüyorum. Sosyal medyada, herkesin elinde, yabancı yazarların yorumlarında... Ancak bir süre sonra bu popüler kitlenin aksine kitabı beğenmeyen de oldukça çok oldu. Dedim, "Tamam beklentiye girmeyeceğim ama sonuçta beğenenler de var." Ve o kadar kötü değildir herhalde diyerekten başladım ama arkadaşlar cidden kötü. Ben buna kitap bile diyemem özür dilerim. Ne bir karakter analizi ne bir olay örgüsünü düzgünce yansıtma ne duyguları ifade edebilme... Resmen hiçbir şey yok kitapta. Yazar kendi kafasında kurduğu olay örgüsünü konuşma metinleri halinde yazıya dökmüş. Bu mu kitap? Affedersiniz, bu kitabın neyine ödül verdiniz acaba? "British Book Award Yılın Kitabı ve Yılın Romanı Ödülü" ve bundan ayrı üç ödül daha... Korkunç gerçekten, bu kitapsa ben Gökçe değilim. Kitabın arkasında Jojo Moyes'un şöyle bir övgüsü yer alıyor:
"Ne kadar övsem az. Doğal, samimi, dokunaklı, yoğun ve seksi bir kitap. Keşke ben yazmış olsaydım."
Jojo hanım sizin de kitaplarınız ahım şahım değil evet ama iyi ki siz yazmadınız çünkü bu kitap çok daha berbat. Bu övgü gibi birçok yabancı yazar -pr ürünü diye tahmin ediyorum çünkü gerçekten gerçekdışı- kendilerince övmeye çalışmışlar. Kitabın içeriğine dönecek olursam; iki arkadaşın aniden "sevgililik" diyemeyeceğimiz bir ilişkisiyle başlıyor sonra yazar kendi kafasında birkaç konuya geçiş yapıyor. Ne olay örgüsü var ne de kurgu. Bir iki seks sahneleri var onlarda bile yazamamış. Gerçekten çok komik yani. Wattpad'de canım sıkıldığında okuduğum saçma sapan textinglerden bile daha kötü bu kitap. Korkunç üstü. İlla cringe aşk hikayesi okuyacağım diyorsanız gidin wattpad okuyun en azından cinsellik bölümlerini iyi yazıyorlar. Özür dilerim bu kitap okunmayı bile hak
Normal İnsanlar
Puan vermedi·264 syf.·
2024 14. kitabı
Merhaba sevgili dostlar. Bugünkü konumuz, yazarı Sally Rooney olan Normal İnsanlar kitabı. Tabii bir kesime göre belediyenin dağıttığı Intermezzo'nun yazarı.
Şimdi, ben bu kitabı niye okudum? Okudum da başım göğe mi erdi? Ya da okuduğum için zamanım evrenin derinliklerinde yok mu oldu? Bu sorular eşliğinde başlayalım bakalım.
Kitabı okumam şöyle oldu (zaman geriye aksın): Normalde kitap okumayanlar da dahil, çoğu insanın bir kitap okuduğunu fark ettim: Intermezzo. Hemen Google'a adını yazıp arattım. Karşıma ilk fiyatı çıktığı için konusunu öğrenmeden Google'dan çıkıp hayatıma devam ettim. Çünkü ne yalan söyleyeyim, fakir psikolojisi, "O parayla iki kitap alırım," diye fısıldadı. Fakat bu sürede kitap kapağında "NORMAL İNSANLAR'IN YAZARINDAN" yazısını görmüştüm. Sonra gel zaman git zaman, galerimde eski fotoğraflara bakarken Normal İnsanlar'ın fotoğrafını ekran görüntüsü aldığımı gördüm. Tabii o da, galerimdeki yüzlerce okunmayı bekleyen kitap fotoğrafı gibi bekliyordu. Birkaç gün sonra kırtasiyede bir şeyler alırken gördüm kitabı ve "Alalım bakalım," diyip aldım (diğer kitaba göre daha ucuz). Öyle işte, sonra da okudum.
Şimdi gelelim kitabın konusuna: Kitabın konusu, herhangi bir konusunun olmayışı. Evet, bu kadar. Bu kitap ödül de almış. Herhalde ben dar görüşlüyüm. Şimdi anlatacaklarım spoiler da olabilir, olmayabilir de; ben de bilmiyorum, daha ne yazacağımı. Yazdıktan sonra gelip bu kısmı güncelleyebilirim ama yapmayacağım, çünkü bu kitap öyle bir kitap değil. Kısaca, kitabın başında nasılsa sonunda da öyle. Zaman ilerliyor fakat hiçbir kayda değer gelişme olmuyor. İki karakter ve onların çevresinde değişen karakterler ve mekânlar. İki liselinin başlayan-daha doğrusu olmayan-sevgililik hayatlarının ilerleyişini anlatıyor. Marianne ve Connell adında iki gencin
Sevme Arzusuyla Gelen Enkaz1000Kitap
"Kendimi değersiz hissediyordum ama bunun nedeni değersiz olmam değildi. Değersiz hissettirilmiş olmamdı."
Şimdi, bu kitaba dair ne mi hissediyorum? Görünen o ki, Marianne ve Connell'ın lisede başlayan ve üniversiteye uzanan o 'sözde' ilişkisine tanıklık ediyoruz. Normalde aklımızın almayacağı şekilde, zengin ve popüler Marianne, lisede dışlanmış bir "ucube" ve zeki kız rolünde. Connell ise fakir ama herkesin peşinden koştuğu, hatta Marianne'in annesinin bile çalıştığı bir 'erkek karakter'.
Connell, Marianne'i görmezden gelmeye çalışsa da hikayeler hep onu buluyor, çünkü kimsenin sevmediği bir kızın popüler bir erkeğin hayatında olması pek hoş karşılanmaz. Marianne bunu yıllarca kabul ediyor; belki de çocukluğunda ya da sevilme arzusunun etkisinden kaynaklanan bir şeyler bu ilişkinin temelini oluşturuyor. Bence tüm bu sevilme arzusunun en yıkıcı, en toksik halini, insanı sıfırdan yeniden inşa etmeye zorlayan bir enkaz bıraktığını görüyorsunuz bu kitapta.
Depresyon, kaybolmuşluk, babasızlık (ya da kötü bir baba figürü), yalnızlık... Tüm bu duygular o kadar keskin ki. Yalnız olmadığımızı hissetmek için normal olana duyduğumuz o zorlu ve gerekli ihtiyacı okurken anlıyorsunuz. Sevgisini istediğimiz kişinin hayatımızda kalması için nelere boyun eğebileceğimizi, o karanlık ve sağlıksız itaat etme isteğimizi...
Yine de, tüm bu karmaşaya, aitlik ve bir araya gelme çabalarına rağmen, bazen o eski sevgiliyi tercih edip bir kez daha kendimizi seçmekten vazgeçtiğimizi görmek sarsıcı. Hayatımda beni ağlatan ilk kitaptı, içimde bir sürü boşluğu doldurdu. İnsan olmak, normal olmaya çalışmak, başkalarını ararken kendini kaybetmek... Galiba hepimizin ortak duyguları bunlar.
Bu kitap sadece okunmaz, hissedilir. Tam zamanı geldiğinde doğru kitabı okuduğunu anlarsın zaten
#k:182700s
''Yüksek bir uçurumdan aşağı atlamış ve ölmüş gibi hissediyordu, mutluydu da öldüğüne, artık yaşamak istemiyordu.''
Marianne Sheridan ve Connell Waldron. İrlanda’nın kuzeyinde kurgusal olarak konumlanmış bir kasaba olan Carricklea’de yaşayan iki genç. Connell popüler ve başarılı bir öğrenciyken Marianne insanlar tarafından ‘’tuhaf’’ görülen, sevilmeyen hatta dışlanan bir karakter.
Hikâye sadece bu iki karakterin en önemli anlarına odaklanıyor, gerektiğinde üç hafta, altı ay veya beş dakika ileri atlayarak, hayatın tüm heyecansız ve olaysız parçalarını kesip atıyor ve bizi mümkün olan en duygusal, en yoğun dönemlerine misafir ediyor.
Her ne kadar bir ‘’aşk romanı’’ olarak görünse de aslında hiç de öyle değil. Çünkü aşk bu eserde ele alınacak belki de en son şeylerden biri.
Normal İnsanlar, bu iki gencin arasındaki ilişkinin arka planında, toplumda bir yer edinebilme telâşı, iletişim halindeki iletişimsizlik, kimlik krizi ve depresyon gibi problemler ve bu problemler karşısındaki ‘’kayıtsızlık’’ hastalığı gibi birçok konuyu ele alıyor.
Marianne ve Connell’ın ilişkisinde herkesin kendinden birer parça bulabileceği bir şeyler var.
Ne çok sevdim, ne de sevmedim diyebilirim. Altını çizdiğim birçok cümle var; özellikle kültür ve edebiyat ile alakalı bir paragraf vardı ki altını çizerken adeta keyiflendim.
Birçok ödüle layık görülmesinin sebebini ise yeni kuşağın hem bireysel hem de toplumsal olarak yaşadığı krizleri naif bir şekilde anlatıyor oluşuna bağlıyorum.
Büyük beklentiler içerisine girmeden keyifle okunabileceğini düşünüyorum.
''Günlük hayatlarında duygularını öyle dikkatle bastırıyorlar, öyle daraldıkça daralan alanlara sıkıştırıyorlardı ki sonunda en ufak bir olay bile delirtici, korkutucu bir önem kazanıyordu.''
''Marianne gerçek hayatın çok uzakta bir
Bu Ödüller Nereye Gidiyor Böyle ?Edebiyat
The New York Times çok satanı,
Brıtısh Book Awards Yılın kitabı ve romanı ödülü,
An Post Irısh Yılın romanı ödülü,
2018 Costa En iyi roman ödülü...
Resmen bir lise romanı. Ergen bir ilişki ne istediğine karar veremeyen bir erkek, bu kadar ödül aldığını görünce karşımda gerçekten iyi bir roman bekliyordum. Bence hayal kırıklığı.
Puan vermedi·264 syf.·
2025 1784. kitabı
Kitap iki insanın birbirine yaklaşamama biçimlerini incelikle anlatan bir roman.
Cümleleri sade ama içlerinde büyük ağırlıklar var. Kitap boyunca “birbirini seven ama doğru zamanda, doğru biçimde buluşamayan iki insan” hissi hep diri kalıyor.
Romanın gücü, büyük olaylarda değil, küçük anlarda saklı. Bir bakış, yanlış anlaşılmış bir cümle, sustukları yerlerde bile konuşuyorlar.
Okurken karakterlerin iç dünyasına sızıyor, kimi yerde rahatsız oluyor, kimi yerde kendinden bir parça buluyorsun.
Normal İnsanlar, aşkı romantik bir masal değil, insan olmanın kırılgan hali olarak gösteriyor bize; sade, acıtan ve gerçek.
Keyifle oku
Normal olmayan, “sözde” normal insanlar1000Kitap
Uzun bir süredir hiç bu kadar sıkıcı ve basit bir kitap okumamıştım. Bu yazdıklarım inceleme değil, eleştiri :)
Acaba kitaba haksızlık mı ediyorum, olumlu tarafı hiç mi yok diye düşünüyorum. Hayır, haksızlık etmiyorum..
Kitap Connell ve Marianne adında iki gencin lise yıllarından üniversite yıllarına kadar aralarındaki ilişkiyi konu almış. İlişkilerdeki iniş çıkışları, duyguları güzel bir şekilde resmetmesi bu kitabın olumlu tarafı sayılabilir.
Ama diğer yönden Wattpad içeriklerini anımsattı bana bu kitap. Acemi, basit, sıradan ve okuyucusuna hiçbir şey katmayan..
Ödül almış olması da ayrıca şaşırtıcı.
Merak ederek almıştım. Ancak beklentimi karşılamadı.
Burdan şu sonucu çıkartmak gerekiyor sanırım:
Bir kitabın ödül alması onu kusursuz, güzel ve edebi yapmıyor..
Sadece sıkıcı bir kitap arayanlara tavsiye ediyorum.. :))
Sessizlik Üzerine Bir Yakınlık
Normal İnsanlar, bir aşk hikâyesinden çok, konuşulamayan duyguların romanı gibi. Connell ve Marianne arasındaki ilişki, açık iletişimle değil, birbirleri hakkında kurdukları varsayımlarla ilerliyor. Hisler var ama ifade edilmiyor; sorular sorulmuyor, cevaplar beklenmiyor. Romanın finalinde bile bu sessizliği sürdürüyorlar.
Kendini ifade edebilmek öğrenilen bir davranış. Marianne sevgisiz ve aşağılayıcı bir evde büyüdüğü için duygularını dile getirmeyi hiç öğrenememiş. Bu yüzden ilişkilerinde teslimiyete yatkın; sessizlik onun için bir tercih değil, alışılmış bir hâl. Connell ise kendini ifade edebileceği bir anneyle büyüse de, toplumsal konumu ve sosyal baskılar nedeniyle bu hakkı kendinde görmez. Yanlış anlaşılma korkusu onu susmaya iter.
İlişkideki güç dengesi eşit değil. Marianne, Connell’e karşı giderek artan bir teslimiyet içinde. Connell ise güçlü bir karaktere sahip değil; duygusal olarak zayıf, ne istediğini bilmiyor ve çoğu zaman çevresi tarafından yönlendirilerek yaşiyor. Marianne’in teslimiyetinden hoşlansa bile bunun sorumluluğunu taşıyamıyor.
Birinin yanında tamamen kendin olabilmek iyileştirici olabilir, ancak ikisinin de yaraları çok derinde. Kendileriyle barışmadan kurdukları bu yakınlık onları iyileştirmekten çok yaralıypr. Yakınlaşıyorlar ama ilişkilerine bir isim koyamıyorlar; ardından bir şekilde birbirlerini inciterek ayrılıyorlar.
Normal İnsanlar, sevginin tek başına yeterli olmadığını gösteriyor. İnsan, kendiyle yüzleşmeden en çok sevdiği kişiyi bile incitebilir. Connell ve Marianne’in hikâyesi, birbirini seven ama kendini henüz tamamlayamamış iki insanın sessizce birbirine çarpmasının hikâyesidir.
Kitapta İrlanda'nın küçük bir şehrinde yaşayan, aynı okula giden Marianne ve Connell'ı anlatıyor. Connell okulda popüler, okulun takımında yer alan ve başarılı bir öğrenci ama Marianne onun tam tersi. Yani sevilmeyen, içe dönük bir kız. Bir gün sohbet etmeye başlıyorlar ve ilişkileri lise yıllarından üniversiteye kadar sürüyor.İki karakter de aslında bir nevi psikolojik sorunlar yaşıyor ve bu sorunlar dışında her ne olursa olsun birbirlerinden kopamadıkları tuhaf bir ilişkileri de var. Kitabın genel olarak her sayfasının özeti bu diyebilirim. Kendi sorunlarıyla uğraşıyorlar, birbirleriyle yakınlaşıyorlar, birbirleriyle uzaklaşıyorlar ve bu şekilde döngü devam edip duruyor.. insanın insana ihtiyacı var.. kabullenmek lazım..
Reklam
Yazar Hakkında
Sally RooneyYazar · 5 kitap
Milenyum kuşağının en önemli yazarlarından sayılan Sally Rooney 1991’de Dublin’de doğdu. Üniversite eğitimini Trinity College’de tamamladı. Edebi çalışmaları Granta, The White Review, The Dublin Review, The Stinging Fly, Kevin Barry’s Stonecutter and The Winter Pagesanthology’de yayımlanmıştır.
Arkadaşlarla Sohbetler ilk kitabıyla Sally Rooney, 2017 Sunday Times Yılın Genç Yazar’ı ödülü başta olmak üzere birçok ödül almıştır.
