zaqa.net/Varsayalimyokum
Sormak istediğiniz bir şey varsa, buyurun. Tabii, her soruya cevap vereceğimi sanmıyorum. Yine de bakarız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hükümet arkasından iz bırakmaz
“Olacak O Kadar” yayınına devam ediyor. Reytingleri de yüksek, herkes memnun. Alan da, satan da razı. Hükümet, bir yazı gönderip "Bizi eleştirdiği için bu programı yayından kal dırıyoruz," diyebilir mi?.. Demez. Ortada böyle bir belge bırakmaz. Hem senin kahraman olmana fırsat vermez hem de ilerisi için böyle bir vesikanın tarihe geçmesini istemez. Açar telefonu kanala ya da gördüğü bir yerde kanal yöneticisine, hazır adam da el pençe divan etek öpüp el ovuşturuyorken "Şu 'Olacak O Kadar' programını yayından kaldıralım," deyiverir. Bu, bir rica değildir. Yumuşak, müşfik bir sesle söylenmiş emirdir. TV yöneticisinin itiraz etme olasılığına karşı da şaka yollu, "Valla lisansınızı iptal ederiz kalırsınız ortada," diyerek gülümser ve sanki espri yapmış gibi görünür sayın devlet büyüğü. Hadi bakalım, iki ucu şerbetli değnek. Yetkili de, bu tehdit karşısında kaldırır programı yayından, olur biter. Ne yapabilir? Başka çaresi yok.
İnsan ancak derin bir organik bozukluğun ardından gerçekten lirik olur. Rastlantısal lirizm dış belirleyicilerden doğar, sonra da onlarla birlikte yok olur. Her lirizm azıcık da olsa içsel bir delilik içerir. Psikozların başlangıcında, duvarlarla engellerin çöküp, yerlerini çok verimli içsel bir sarhoşluğa bıraktıkları lirik bir aşamanın olması anlamlıdır. Bu da yeni baş gösteren psikozlardaki şiirsel üretkenliği açıklar. Yoksa delilik lirizmin son kertesi midir? Biz yine de deliliğe övgüyü yeniden yazmaktan kaçınalım, lirizme övgüyü yazmakla yetinelim.
Ben yaşamaktan ölmem gerektiğini duyumsuyorum, sonra da kendi kendime bunun ne demek olduğunu açıklamanın bir anlamı var mı diye soruyorum. Ruhun geçmişi içinizde sonsuz bir gerilimle titreşince, eksiksiz bir varoluş gömülü deneyimleri edimselleştirince, bir ritim dengesini de tek biçimliliğini de yitirince; işte o zaman ölüm sizi yaşamın doruklarından koparır, ama ölümün karşısında acı verici takıntısına eşlik eden o dehşet duygusunu yaşamazsınız.