Zülfü Livaneli ile ilk tanışmam Serenad romanıyla olmuştu. Çok daha küçüktüm ama okurkenki hislerimi hala hatırlarım. Heyecan, merak, üzüntü, mutluluk. Kısaca tüm hislerim bir arada…
Son ada romanı benim için koyun sürüsünün ne olduğunu, nasıl güdüldüğünü hatırlatan bir roman oldu. Yukarıda yazdığım tüm hisleri bu romandada hissettim ama sanırım duyguların en baskın olanı öfke idi. Kurulu düzene karşı çıkmanın ne kadar zor olduğunu, gündelik hayatta aslında bizimde ne kadar çok şeye hayır diyemediğimizi hatırlattı. Ne deniyordu? Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın. Ancak ya gün gelirde o yılan bir gün sana dokunmaya karar verirse? Okuyun, okuyun, okuyun…
·
176 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.