Yani ben Zülfü Livaneli okumaya Serenad ile başladım ve bu kitaptan sonra bırakıyorum. Okuduğunuz süre boyunca sonu ile ilgili tahminlerde bulunuyor ve bu tahminlerinizden birinin tuttuğunu anlıyorsunuz. İnsanın duygusu olmasaydı ne iyi olurdu gibi bir düşünceden yola çıkılarak, ne kadar kötü olacağıyla ilgili sonuca ulaşılmasına zorluyor bizi. Hayatımda okuduğum en iyi roman diyecek kadar yücelten kişileri duydukça aynı romanı mı okudum acaba diye düşünmüyor değilim. Evet kitap sürüklüyor kendini okutuyor o kadar. Sonu gelse de kapatıp kitaplığıma koysam diye düşündüm zaman zaman. Karakterin yaşadıklarını öğrendik sadece. Psikolojik olarak ne hissettiğini, duygusuzluğunun daha derinlerine inmesini beklerdim. Neyse ki psikolojik bir kitap olarak çıkmadı karşımıza. Okudum bitti
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.