Hep O Vardı
Ferda, İstanbul'da varlıklı bir ailede büyüyüp yetişen asıl kızımız ve kitap aslında biyografik bir havada ve akıcı bir dilde yazılmış. Sadece 65. sayfadaki "büyük kızım Beste" ibaresi dışında pek bir hataya rastlayamadığımı da söyleyebilirim. Dili son derece akıcı ve kitabın kendisi de 130 sayfa zaten. Ah bu arada Ferda'nın büyük kızının ismi Verda olduğundan bir hata yapıldığını düşündüm.
Kitap genel hatlarıyla, Allah aşkını bulmaya çalışan Ferda'nın başından geçenleri ele alıyor. Çoğumuzun hayatında atılan bir nişan (Aydın), boşboğaz ve sadece statümüzle bize yanaşan (Fikri), liseden çıkma o saf ilk aşkımız (İhsan), kalp kırıklıklarımızla dolu ilk evliliğimiz ve ilk aldatılışımız (Hayrettin) var. Ferda'nın müzik dersi yerine din dersine yazıldığına üzülen ebeveynleri görünce de bir hayli üzüldüm. Çünkü Ferda, tüm sıkıntılarına rağmen annesinden namaz kitabı istedi diye yadırganan bir kız. Eşinden ayrıldığında bile yapılan erzak alışverişlerinin kısıtlı olması benim bile sinirimi bozdu. Üstelik babasının eski kocasıyla iş birliği yapıp kendi öz kızlarını evden attırması...
Yazar her türlü zorluğa rağmen Allah'ın olduğunu hatırlatmaya çalışmış kendince. Fakat benim en çok dikkatimi çeken alttan alta verilen bir tarikat mesajı. Başlarda fazlaca abartılan Geylani hazretleri mesajı beni biraz boğdu. Çünkü benim görüşümce Allahı bulabilmek için birilerine tabii olmak gerekmez... Sohbetler hoş olabilir, Allah dostları da kalbimize huzur verebilir fakat ben kitapta Allah dostlarının fazlaca yer tuttuğuna inanıyorum. Genel tema Allah'ken... Neyse ki yazar son anda Ahmet Bey hamlesiyle tarikatların kötü tarafını da göstererek gönlümü aldı. Fakat bu kez de karşımıza Kütahya'dan bir Allah dostu fırladı. Benim gözüme çarpan tek ince detaylar bunlardı. Fakat kitap konu ve akıcılık yönüyle cezbediyor. Kendini bilen herkese Allah'ın varlığını da hatırlatıyor o kısacık sayfalar arasında.
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.