Kitabı ikinci kez okudum.Edebiyat
“Evrenin sırları” neydi ki, Aristo bunu ararken milyonlarca soru soruyordu? Kendisini dâhi tanımayan birisi, vücudunun sırrına bile dokunmaya korkan birisi, evrenin sırrını çözebilir miydi?
Aristo, yalnızlığı seviyor. Yalnızlık bir tercih olduğunda güzeldir derler, peki Aristo gerçekten de yalnız olmayı tercih mi ediyor?
Aristo, tek başına ve yardımsız bir şekilde, çünkü yüzme hocalarının tek düşündüğü şey kadın memeleridir, yüzmeyi öğrenmeye çalışmaktadır.
“Sana yüzmeyi öğretebilirim.”
Bir filozofun adına sahip olmayı sevmeyen Aristo, benzer bir durumdan muzdarip olan Dante ile bu şekilde tanışmıştır.
Kitabın Aristo’nun ağzından yazılması oldukça hoş. Aristo, kitap boyunca yerli yahut yersiz olmak üzere birçok soru sorarak, okuyucuyu da düşünmeye tescil ediyor. Bu açıdan, yazarın Aristo için seçtiği ismin oldukça doğru olduğunu düşünüyorum. Ari benimle aynı fikirde değil gerçi, bu isim onun sırtındaki yüklerden birisi sadece. Bu sebeple “Ari” diyor kendisine. Tabii, bu yalnızca “ilk” sebep.
15 yaşında iki gencin, kendilerini ve bedenlerini keşfetmesi bu kadar yalın bir yazım dili kullanılarak ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. İkinci kez okuduğumda, Dante’nin “öpüşme” deneylerinden evvel birçok keşif deneyine çıktığını fark ettim. Aristo’yu çizmek istemesi, onu tanımak için ankete tabî tutması, ayakları alçıda iken onu yıkamak isteyişi gibi. Aristo’nun pasif-agresif hâlinin sinir bozulucuğu çok güzel hissediliyor. Sonuçta, o barındırdığı tüm sırlara, ailesinin tüm garipliklerine ve suskunluklarına, keşfetmekten korktuğu her şeye rağmen yalnızca 15 yaşında bir oğlan.
Dante’nin sansürsüz sorularını ve birçok noktada inanılmaz arsız oluşunu seviyorum. Evet, bu beni deli gibi utandırıyor ve tam olarak da bunu seviyorum. Bu yazarın oğlan/erkekleri aktarmadaki başarısından ileri geliyor. Elbette, ergenlik çağındaki oğlanlar kadar utanç verici çok az şey vardır!
Aristo’nun duyguları içerisinde her sıkıştığı zamanda, hapisteki ağabeyi Bernardo’yu düşünmesi garip bir bağlantı oluşturuyor. İkinci kitabı okumadım henüz, acaba evrenin sırrını çözdükten sonraki Aristo, Bernardo’yu ne gibi zamanlarda düşünmeye başlıyor?
Dante’nin, eşcinsel oluşunu kabullendikten sonra annesinin hamile kalmasına sevinmesi ve onun bir erkek olarak anne babasına torunlar vermesini istemesi çok gerçek! Elbette, bu duyguyu bilmiyorum fakat okuduğum onca LGBTI eser beni geliştirdi. Ailelerin, çocuklarını “kabul etmedeki” rolünü düşünürken; bunun ne kadarının “soy devamlılığından” ileri geldiğini hep merak etmişimdir. Dante’nin bu düşüncesi, kendime sorduğum bu tip soruları getirdi aklıma.
Genellikle, LGBTI temalı eserlerin özellikle gay karakterlerinin sonlarının güzel bitmemesine alışkınızdır. Bu kitapta ailelerin birbiriyle anlaşmaları, çocuklarının eşcinsel olduğunu fark ettikleri anları ve onlarla yüzleşme biçimlerini seviyorum. Sorunun aileler, çevresel faktörler, zorbalar değil de direkt olarak duygularıyla ve kendisiyle savaş içerisinde olan Aristo olmasını, gerçek bir “keşif” çabası olarak görüyorum.
Bölümlerin kısalığı, mektuplar, atlayan günler, sıradan günler, Aristo’nun günlüğü… tüm bunlar sizi gerçek bir keşif macerasına çıkarıyor. Aristo ve Dante ile birlikte keşfediyorsunuz! Ben de tıpkı ikisinin yaptığı gibi açıkça ifade ederek incelememi sonlandırıyorum.
Aristo ve Dante ile bir keşfe çıktım.
Başarılı geçti.
Onlar birbirini buldu.
Ben de onları buldum.
Dipnot!
Kitapları satın aldığım için mutluyum. Kesinlikle E-kitap okumanın bana göre olmadığını bir kez daha görmüş oldum. Normalde bu çok beğendiğim kitabı bu kadar unutmazdım. Ayrıca kitapları çizmeyi seviyorum, çizilecek çok şey vardı.
Kitabı hissetmeyi seviyorum.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.