Benim inancıma göre bu bir tek sözcük yazmayan , yolların kesiştiği bir yerde yatan kadın şair hâlâ yaşıyor. Benim içimde ve sizin içinizde ve bulaşık yıkayıp çocukları yatırdıkları için bu gece burada bulunamayan birçok başka kadının içinde yaşıyor. O yaşıyor çünkü büyük ozanlar ölmez; her zaman varolmayı sürdürürler; yalnızca kanlı canlı aramızda dolaşma fırsatına gereksinimleri vardır. Ve şimdi bu fırsatı ona tanıma sırası sizde . Çünkü benim görüşüm şu ki , bir yüzyıl daha yaşarsak birey olarak yaşadığımız ayrı küçük yaşantılardan değil,gerçek yaşam olan ortak yaşamımızdan söz ediyorum ve her birimizin yılda 5 yüz poundu ve kendi odası olursa ; düşündüğümüzü tam olarak yazma yürekliligi ve özgürlüğü alışkanlığına sahip olursak;biraz olsun ortak oturma odasından uzaklaşıp insanları her zaman birbirleriyle olan ilişkileri değil ama gerçeklikle olan ilişkileri çerçevesinde görebilirsek ve gökyüzünü, ağaçları ya da kendi içinde varolan herhangi bir şeyi de böyle görebilirsek; Milton' ın gulyabanisinin ardına bakabilirsek; çünkü hic kimse görüş alanımizi kapamamalı ve gerçeği gögüslersek, çünkü şu bir gerçektir ki,tutunacak bir kol yoktur ve tek başımıza yol alırız ve yalnızca kadınların ve erkeklerin dünyasıyla değil,gerçeklikle ilişki içindeyizdir ; o zaman beklediğimiz olanak doğacak ve Shakespeare'in kız kardeşi olan ölü ozan,birçok kez toprağa yatırdığı bedenine bürünecektir. Kendinden önce erkek kardeşinin yaptığı gibi tanınmamış kadın öncülerinin yaşamından kendi yaşamını çekip çıkaracaktır. Bu hazırlık olmaksızın, bizim harcamamiz gereken çabalar olmaksızın,yeniden doğduğunda , şiirlerini duyarak yaşama ve yazma olanağını bulacağına konusundaki kararlılığı olmaksızın doğabilecegini umamayiz, çünkü bu olanaksızdır. Ama inanıyorum ki, eğer bizler onun için çalışırsak, o ozan gelecektir ve bunun için çalışmak , yoksulluk içinde ya da tanınmadan da olsa çabaya değer...
·
153 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.