İbrahim Kaygın: "Düşünceler": Düşünceler Yokluğun soluk sokaklarında savrulan bir seyyah oldum, Ayaklarım yerden kesilirse; kalkamam! Bataklığın içinde tutunacak bir dal ararken Herkes kendi ütopyasında "süper kahraman!" Düşünceler düşünce akla, kaçar uykular. Tonlarca insan var, yaptıklarımı sorgular. Omuzlarımdaki yükü hiçbir tartı tartamaz! Beni uzaktan izleyenler ahvâlimden anlamaz! Gecemi zindan eder bölük pörçük sanrılar; Ne mümkün, hüznü sarıp yorgan altı saklamak? Her gece umarsız hayallerle sonlanırken, Her sabah sebepsiz ümitlerle uyanmak... Görünce sorarlar: "-Yüzün neden asıldı?" "-Hayat mı yordu -yoksa, olmayan- bir kadın mı?" Bilmiyorlar; hâlim, yaşadığıma kanıttır. Bu, hüzne bulanan her satır, geçmişimden alıntı. Etrafta boş konuşan yüzlerce ağız varken Bu suskun halim, acaba, gerçekten sorun mu? Siz kendi dünyanızda bilmeden sefa sürerken Derdimi anlatsam, umrunuzda olur mu? Azap yokuşlarında yol almaktan yorulmuşken Merak etmeyin, "İcaz", her yaptığından sorumlu. Dünya bataklığında yıpranmadan olur mu? Zaten tanıdığım her insan biraz psikolojik sorunlu! * Hayallerim yıkık, köhne binalar gibi. Bugün de bitti, güneş gitti; yürek, puslu semâlar gibi. Çıkıp da haykırsam, acaba, kim anlar beni? "-Huzurum, önündeki bu kirli duvarlar kimin?"...

Düşünceler

Yokluğun soluk sokaklarında savrulan bir seyyah oldum, Ayaklarım yerden kesilirse; kalkamam! Bataklığın içinde tutunacak bir dal ararken Herkes kendi ütopyasında "süper kahraman!" Düşünceler düşünce akla, kaçar uykular. Tonlarca insan var, yaptıklarımı sorgular. Omuzlarımdaki yükü hiçbir tartı tartamaz! Beni uzaktan izleyenler ahvâlimden anlamaz! Gecemi zindan eder bölük pörçük sanrılar; Ne mümkün, hüznü sarıp yorgan altı saklamak? Her gece umarsız hayallerle sonlanırken, Her sabah sebepsiz ümitlerle uyanmak... Görünce sorarlar: "-Yüzün neden asıldı?" "-Hayat mı yordu -yoksa, olmayan- bir kadın mı?" Bilmiyorlar; hâlim, yaşadığıma kanıttır. Bu, hüzne bulanan her satır, geçmişimden alıntı. Etrafta boş konuşan yüzlerce ağız varken Bu suskun halim, acaba, gerçekten sorun mu? Siz kendi dünyanızda bilmeden sefa sürerken Derdimi anlatsam, umrunuzda olur mu? Azap yokuşlarında yol almaktan yorulmuşken Merak etmeyin, "İcaz", her yaptığından sorumlu. Dünya bataklığında yıpranmadan olur mu? Zaten tanıdığım her insan biraz psikolojik sorunlu! * Hayallerim yıkık, köhne binalar gibi. Bugün de bitti, güneş gitti; yürek, puslu semâlar gibi. Çıkıp da haykırsam, acaba, kim anlar beni? "-Huzurum, önündeki bu kirli duvarlar kimin?" Dört yanımda sarılı, gizli kaç duvar var. Yoruldu kalbim, kırıklarını toplamaktan! Ölümü fark edip de, kibiri kenara atmadan; Çıkar oyunlarında bitmez olur kavgalar! Oysa her gün aynı perde, aynı derdi yaşıyoruz. Belki ayrı yerde ama aynı kedere sarıyoruz. Aynı sudan içip, aynı havayı soluyoruz. Farklı yönden hareketle aynı yere varıyoruz. Niyet önemli. Varsın, farklı olsun lisan, Hoşgörüyle yaklaşırsa, anlaşır her insan. İnfâkta mutluluk. "Bir lokma, bir hırka..." Bak, vicdan sefaletinde saray bile zindan! îcâzkâr - 2012

Şiir

94 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.