Konu;
"Romanda, parası için bir tefeci kadını öldürmeyi tasarlayan, Saint Petersburg'da yaşayan fakir bir öğrenci olan Rodion Romanoviç Raskolnikov'un manevi ıstırabı, pişmanlığı ve ahlaki ikilemlerine odaklanır. Öldürmeden önce Raskolnikov, parayla kendini yoksulluktan kurtarabileceğine ve büyük işler yapmaya devam edeceğine inanır. Fakat karışıklık, tereddüt ve şans, ahlaki olarak haklı görülen bir öldürme planını bulanıklaştırır."
▫️Raskolnikov maddi yetersizlik yüzünden romanın başında bir cinayet işliyor. Roman, Raskolnikov'un içsel hesaplaşmaları ve polisin katili araması ile ilerliyor.
▫️Klasikleri okumaya İki Şehrin Hikayesi ve Notre Dame'ın Kamburu ile başladığım için Suç ve Ceza çok fazla 'tahlil kitabı' gibi gelmişti. Charles Dickens ve Victor Hugo, karakter bakımından çok çeşitli yazarlar olmalarına rağmen Dostoyevski onlara göre karakterlerin iç dünyalarına daha fazla odaklı bir yazar.
▫️İç dünyalara odaklı bir yazar olarak sadece başrol için değil, tanıttığı bütün karakterler için aynı yazım tarzını devam ettiriyor. Sorgu yargıcının bile olaylara nasıl baktığını detaylı olarak okuyoruz. Dostoyevski tahlil işini o kadar yerinde yapıyor ki, kitabı okurken kendinizi her karakterin yerine koyabiliyorsunuz.
▫️Kitapta bahsedilen Suç ve Ceza kavramları üzerinde internette yeterince değerlendirme var. Benim söyleyeceğim tek şey sondaki şu alıntı;
"Onun kendini suçlu bulduğu biricik nokta buydu: Sonuna kadar dayanamamış ve gidip teslim olmuştu." Syf.641
▫️Bana göre bu cümle bütün o ahlaksal ikilemleri ve pişmanlığını siliyor. Raskolnikov'un düşüncesi bu. Kendi kendisini her dakika yargıladı, çok fazla gitgel yaşadı ama kafasında yapılması gereken doğru işi yaptığına inanıyor. Ona göre de cinayetle ilgili tek pişmanlık da bu olabilir. Bu yüzden çok tutarlı bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.