Sosyal yasantinin ve insanlık hallerinin binbir türlü maskesini gösteren bir ayna görevi görür kitap. Muthis bir ironi. Kendini var edememiş karakterlerle dolu .Jale Parla’nın da işaret ettiği gibi Bihruz’un en temel insani duygusunu ifade edebileceği bir dil bulamaması ve dolayısıyla kimlikliksizliği uzun uzun işliyor Recaizade. Yazarın söylem taklitleri ve bu taklitlerin istisnasız hepsinin işlevsel olduğu bence iyi örülmüş metindi. Metin absürdlüğü kendinden önce gelen Tanzimat romanlarına göre çok daha derin varoluşsal bir yerden kuruyor.
Mutlaka okunmalı...Ve üzülüyoruz satır aralarında çünkü insanoğlu hala aynı:(
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.